Voorpublicatie: Harry, De verbeterde versie (Mark Sarvas)

Enige tijd geleden werden we benaderd door een uitgever, of het ons leuk leek iets te doen met het nieuwe boek van Sarvas. Wat een vraag! Natuurlijk vinden we dat leuk. Dat zijn nu net de leuke dingen die ons ertoe aanzetten om ons met deze site bezig te houden. Alleen, we kenden Sarvas niet. Dus, snel even zijn site bezocht.

Mark Sarvas blijkt al jarenlang een beroemd literair blogger, verantwoordelijk voor The Elegant Variation. Een bezoek aan deze site was voor ons genoeg overtuiging! Wij doen mee!

Het onderstaande fragment komt uit Sarvas’ nieuwe boek dat volgens uitgever Meulenhoff een hilarisch en ontroerend relaas is van een man die zichzelf opnieuw moet uitvinden. Als kersverse weduwnaar moet Harry Rent zijn vrouw nog begraven wanneer hij Molly ontmoet, een jonge,sexy serveerster. Maar Harry is niet iemand die de koe bij de hoorns vat en dus verzint hij een uiterst ingewikkeld en merkwaardig plan om Molly voor zich te winnen. Een plan dat vanzelfsprekend gedoemd is te mislukken. Terwijl Harry bezig is aan zijn missie en worstelt met zijn gebreken, misplaatste fantasieën en pijnlijke herinneringen, komt hij langzaam tot een dieper inzicht: dat de oude Harry niet langer voldoet.

Dit fragment is nummer vijf in een hele serie van voorpublicaties. Het fragment dat aan dit deel voorafgaat kun je vinden op www.studenten.net.

Voorpublicatie

‘Nee, echt. Ik kijk hiernaar.’
‘Hoe kan dat nou? Je verstaat er toch geen woord van.’ Anna’s stem leek uit het niets te komen, ze stond achter hem en keek over zijn schouder mee.
‘Nee, inderdaad. Dat is zo. Maar moet je die gast met die rode das zien. Kostelijk! Hij maakt zich ergens ontzettend kwaad over. Geen idee waarover. Maar ik ben benieuwd of hij zijn zin krijgt, of hij zich zo druk blijft maken. Tot nu toe lijkt die vrouw met die grijze rok hem stevig in de tang te hebben.’
‘Volgens mij ben je gewoon te lui om verder te zappen.’
‘Waarom zou ik verder zappen?’
Zo Anna íets was, dan wel onkreukbaar eerlijk, en ze zou ieder idee dan ook een kans geven voordat ze het weersprak. Ze bleef dus achter hem staan kijken. Ze deed oprecht haar best het te begrijpen. Altijd bereid het te proberen. Maar net als bij al haar andere goedbedoelde pogingen leidde ook deze nergens toe. Na een paar minuten, waarin de vrouw met de grijze rok kennelijk definitief over haar onfortuinlijke roodgedaste opponent zegevierde, zuchtte ze. Hij voelde een zacht kusje boven op zijn hoofd en toen was ze weg.
En dat was dat. Harry was bang dat Anna hem hopeloos vond en dat het haar zinloos en niet de moeite waard leek te proberen nog iets aan hem te doen, al stelde hij zich liever voor dat ze echt onvoorwaardelijk en onzelfzuchtig van hem hield en al zijn rare trekjes accepteerde, hoe banaal ook. En wat hemzelf betreft, zelfs al voelde hij woede opkomen, dan nog was het niet waarschijnlijk dat hij daar uitdrukking aan gaf. De waarheid is dat hij Anna intimiderend vond, dat hij een beetje bang voor haar was. Zelfs na acht jaar huwelijk had hij nog steeds het gevoel dat ze vér boven hem stond.
Met een dof gekletter komt de Monte Cristo op de toog neer. Harry kijkt op en ziet de verwachtingsvolle glimlach van Molly.
‘Een Monte Cristo voor de man met het mooie pak.’
Hij voelt een onverwachte steek van opwinding in zijn buik. Ze vindt mijn pak mooi!
‘Ik hoop dat u het lekker vindt.’ Ze glimlacht weer en wacht.
O god.
Ze blijft staan wachten terwijl hij proeft. Daar. Vlak voor zijn neus. Ze komt niet van haar plek voordat hij laat merken wat hij van het door haar geadviseerde gerecht vindt. En nu begint de tijd zich weer op de al te vertrouwde Harry-manier uit te rekken, als een draad, of als zo’n diagram van een straal die hij zich van de lessen geometrie op school herinnert. Hij heeft nooit begrepen waar zo’n straal voor diende of waarom hem dat iets zou moeten kunnen schelen, maar hij vond het een prettig idee dat die aan de ene kant op een vastgesteld punt begon en zich aan de andere kant tot in de oneindigheid uitstrekte. Het beste van twee werelden, vond hij – vastheid én eeuwige beweging. Het moest in het oneindige wel erg druk zijn, dacht hij altijd, want er is daar altijd van alles aan de hand – stralen, lijnen, getallen, pi. De tijd vertraagt werkelijk, merkt hij, nu de eerste weeïge walmen van de zoete toast zijn neus bereiken. Ze klimmen in zijn neusgaten en trekken zijn hoofd zacht maar insistent omlaag, zodat hij zich gedwongen ziet te aanschouwen wat Molly tot stand heeft gebracht.
De Monte Cristo. Een heel bord vol. De damp stijgt zachtkens vanuit het binnenste op. De Monte Cristo is een afstammeling van de Croque Monsieur, al weet Harry dat niet. Hij
stelt zich voor dat het een merchandisingproduct uit de tijd van Dumas is, waarmee hij er zo’n dikke honderdvijftig jaar naast zit. Maar hij kent wél de geschiedenis van de graaf, de man die ten onrechte gevangen zat, een nieuwe identiteit voor zichzelf bedacht en toen wraak nam op degenen die hem vals hadden beschuldigd. Het feit dat hij het verhaal voornamelijk van de tekenfilm van Mr. Magoo en de Classics Illustrated-strips kent, tempert zijn enthousiasme niet. Zijn hoofd stroomt vol met herinneringen aan het verhaal – het moment dat Dantès zijn medegevangene ontdekte, hun gezamenlijke werk aan de tunnel, Dantès’ spectaculaire duik van het Château d’If, zijn eerste stralende verschijning als de graaf van Monte Cristo en de schitterende, systematische culminatie van zijn wraak. Wat een kerel, die Dantès; zelfs het bijziende gebroddel van Magoo kon daar niets aan afdoen.
Harry zit nu al zo lang naar zijn sandwich te kijken zonder hem aan te raken dat Molly, die zijn solipsistische neigingen niet kent, plotseling tot de conclusie komt dat hij bidt voor het eten. Gegeneerd, opgelaten, buigt ze snel eerbiedig het hoofd en begint te fluisteren.
‘Vader, die al het leven voedt, kroon deze tafel met Uw zegen…’
Geschrokken kijkt Harry op, en dan begrijpt hij dat ze zijn lichaamstaal verkeerd interpreteert, dat hijzelf de aanleiding tot dit vertoon van vroomheid is. Nu moet hij wel meedoen, hij kan geen kant op.
‘Doe ons het hemelse betrachten,’ gaat ze verder. ‘Sterk onze zielen door Uw woord. Amen.’
‘Amen.’ Harry mompelt het niet erg overtuigend mee, zonder vuur of betekenis. Maar als hij van zijn bord opkijkt, ziet hij Molly. Ze glimlacht, wacht. Ze straalt, hij durft te zweren dat ze straalt. Onwillekeurig lacht hij terug, en dan krijgt hij een openbaring. Plotseling, totaal onverwacht, zoals dat al sinds het begin der tijden met openbaringen gaat. Hij kan Dantès worden.nHij kan zichzelf opnieuw uitvinden. Hij zal de graaf van Monte Cristo worden, en Molly… hij aarzelt. Hoe heette dat meisje in het boek ook weer? Iets met een auto. Maakt niet uit. Waar het om gaat is dat Molly niets over Harry of zijn leven weet. Ze weet niet waar hij vandaan komt, wat hij heeft gedaan, wat hij achterlaat. Zijn tabula is volkomen rasa, en in plaats van alles weer typisch op zijn Harry’s te moeten verzieken en verklooien krijgt hij nu de kans zich in zijn volle lengte te verheffen en háár graaf te worden. (Het feit dat Dantès vals beschuldigd was, is een vervelend detail dat hij verkiest te negeren.) Hij krijgt nu de mogelijkheden aangereikt, en al heeft hij niet de natuurlijke brille en sluwheid van Edmond Dantès, hij heeft wél een rolmodel dat hij kan navolgen, en imiteren kan hij als geen ander.

Benieuwd hoe het verder gaat?

Bezoek dan www.boekentaal.info voor het zesde deel!

Onze mening

Uiteraard zullen ook wij het boek onderwerpen aan een beschouwing.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.