Willem-Alexander, in gesprek met de koning in wording – Rob Knijff

Titel: Willem-Alexander, in gesprek met de koning in wording
Auteur: Rob Knijff (foto’s van Hans Peters)
Uitgever: De Kring
ISBN: 978 94 629 7034 2

Koninginnedag, excuus, Koningsdag staat er weer aan te komen. Een mooi moment om “Willem-Alexander, in gesprek met de koning in wording” van Rob Knijff te bespreken. Willem-Alexander is inmiddels al bijna drie jaar Koning der Nederlanden. En hoewel elke Nederlander wel weet wie W.A. is, kénnen we hem niet. Rob Knijff volgt het Koningshuis al ruim een kwart-eeuw. Samen met fotograaf Hans Peters had hij vooral interesse in Willem-Alexander.

De titel van het boek “Willem-Alexander, in gesprek met de koning in wording” suggereert dat we te maken hebben met de schriftelijke neerslag van een interview. Daarvan is geen sprake. Maar Knijff heeft de Kroonprins en latere koning wel meerdere keren gesproken. Over die ontmoetingen vertelt hij.

De Koning blijkt een geheel eigen humor te hebben en is (oer-Hollands) recht-voor-zijn-raap. Maar hij blijkt ook overal van op de hoogte te zijn. Knijff had de mazzel op een paar belangrijke missies mee te mogen, zoals de inauguratie van Mandela of een reis door Tanzania. Hierdoor kan hij uit eerste hand vertellen en schets hij een beeld dat verder gaat dan de bekende anekdotes: een elf-jarige WA die de Nederlandse pers beveelt “Oprotten“, en Prins Pils – dat kennen we nu wel. En ja, dat komt ook in het boek een paar keer terug.

Maar ook boeiend is de Elfstedentocht van W.A. van Buren (een weddenschap), zijn kostschooljaren in Wales, het jagen door de Oranjes en de botsingen tussen het belang van de Oranjes en het belang van de journalist.

Knijff zet Willem-Alexander neer als een betrokken man, met het hart op de goede plaats. Iemand die weet waarover hij spreekt, en waarom (ondanks zijn “Beetje Dom”-actie).

Alleen stopt het verhaal net voor de eeuwwisseling, als Knijff een primeur krijgt over een ziekte (Ziekte van Besnier-Boeck) die de Prins onder de leden had.

Daarna: niets meer. Niets over de villa in Mozambique, niets over de Naald in Apeldoorn. Niets over de laatste jaren van voorbereiding op de troon. Zelfs amper iets over Maxima, die haast minder aandacht krijgt dan Emily Bremers. Heel raar is dat niet, aangezien Knijff in 1999 stopte met het Royalty-watchen, omdat hij gedwongen moest vertrekken na een akkefietje. Iets met verkeerde foto’s van ene Maxima Zorreguieta.

Het getuigt wel van vakmanschap dat Knijff zich beperkt tot de periode die hij zelf mee heeft gemaakt en zich niet laat verleiden tot speculaties. En dat terwijl zijn oude werkgever De Telegraaf juist zo goed is om speculaties op te blazen tot chocolade-letter-nieuws.

Het roept echter wel een wens op naar meer. Want nu ik (toch geen verstokte Oranjeklant) heb gelezen over die vormende jaren, word ik nieuwsgierig naar hoe het de jaren erna is gegaan. Naarmate de troonsopvolging steeds dichterbij kwam, moet er toch ook iets met de man gebeurd zijn? Willem-Alexander wordt neergezet als iemand die altijd redelijk autonoom bleef functioneren, soms misschien zelfs wat eigenwijs was. Hoe zijn die laatste jaren verlopen, waarin zijn keuze voor Máxima zijn eigen populariteit een enorme boost gaf? We hebben gezien hoe Máxima van een enorme vrije vrouw veranderde in iemand die binnen het protocol functioneert. Bij Willem-Alexander hebben we dat eigenlijk helemaal niet zien gebeuren. En toch is Prins Pils op de een of andere manier uitgegroeid tot een echte Koning.

Uitgeverij De Kring: pakken jullie deze uitdaging op?

Waardering: 7,5/10


Lees “Willem-Alexander, in gesprek met de koning in wording” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.