Superleuk, maar voortaan zonder mij – David Foster Wallace

Titel: Superleuk, maar voortaan zonder mij
Auteur: David Foster Wallace
Uitgever: Meulenhoff
ISBN: 978 90 2908 524 3

In “Superleuk, maar voortaan zonder mij” krijgt David Foster Wallace de opdracht om mee te varen op een 7-daagse cruise door de Carribean, om hier vervolgens een interessant artikel over te schrijven. Uiteindelijk heeft dat geresulteerd in een boek waarin hij zo’n beetje alle aspecten van de Cruise en het bijbehorende cultuurtje genadeloos onder de loep neemt.

Het boek begint met een kort hoofdstuk waarin de cruise net afgelopen is, en waar hij even kort terugblikt en opsomt wat er in de afgelopen week is gebeurd. Een opsomming die al een fijn voorproefje is op hetgeen nog komen gaat. Geen standaard reisverhaal, maar een analyse, waarin Wallace de reis vanuit verschillende perspectieven belicht. Zelfs de brochure waarin de reis werd aangeprezen komt in het boek uitgebreid naar voren, op een manier die eigenlijk maar met een woord beschreven kan worden: subliem.

David Foster Wallace schrijft kritisch, intelligent, tongue-in-cheek, ingetogen humoristisch, zelfkritisch en bij vlagen zelfs half-filosofisch. Maar zelfs bij de meest serieuze onderdelen (bijvoorbeeld wanneer hij het aan wal gaan van de massa observeert en zich serieus afvraagt hoe de “locals” dit kudde-gedrag waarnemen) blijft hij humoristisch. Sommige stukken zijn zelfs hilarisch (zoals de “high tea”, of de beschrijving van de Georganiseerde Excursie “Snorkelen”). Andere stukken zijn grappig, maar tonen een duidelijke onderlaag van sociaal bewustzijn. Dit komt goed naar voren in de interacties met het personeel van het schip.Â

Mijn bedoeling was om dit boekje lekker over een paar dagen door te nemen, maar ik heb het echt van kaft tot kaft verslonden. De enige pauze waartoe ik me heb kunnen dwingen was om even wat te eten, maar daarna dook ik weer in dit unieke reisverslag. Mijn schaterlach heeft mijn huisgenoten doen besluiten om maar even ergens anders hun heil te zoeken.

Joost Zwagerman zegt dat hij dit “een van de geestigste essays ooit gelezen” vindt. Een mening die ik alleen maar volmondig kan beamen.

“Superleuk, maar voortaan zonder mij” is echt wat de titel al zegt: Superleuk. En inderdaad, als je dit eenmaal gelezen hebt, krijg je een hele andere blik op “The Love Boat”… dat soort reizen zijn misschien superleuk, maar… inderdaad: ook zonder mij.


Lees “Superleuk, maar voortaan zonder mij” zelf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.