Hoe we de aarde redden – Douwe Faber

Titel: Hoe we de aarde redden, 10 interviews over klimaatverandering, energietransitie en de route naar een duurzame toekomst
Auteur: Douwe Faber e.a.
Uitgever: Eburon
ISBN:  978 94 630 1254 6

“Hou hou jij hoop”, vroeg Joris Luyendijk aan vele denkers in het boek “Hoop” dat ik eerder besprak. Wat mij hoop gaf was dat ik bij het uitpakken van het boekje “Hoe we de aarde redden” zag dat het lekker dun was. Slechts 134 pagina’s. Zou het dan echt zo makkelijk zijn?
Douwe Faber omschrijft zichzelf als “ondernemer en energiepionier van het eerste uur” (p.5) en ziet zich dan ook als dé persoon om interviews af te nemen over het thema klimaatverandering, duurzaamheid en energietransitie. Deze interviews bundelt hij in dit boekje.

De mensen met wie hij in gesprek gaat zijn allemaal mensen die actief zijn in de duurzaamheid, als ondernemers. Mensen van wie het interessant is om hun gedachten te horen.

Greenwashing en zelfpromotie

Toch is de waarde van “Hoe we de aarde redden” erg beperkt. Want niet alle interviews zijn even zinvol. Sommige interviews gaan namelijk vooral over wat het bedrijf van de geïnterviewde allemaal voor goeds gedaan heeft. John Vernooij, bijvoorbeeld, spreekt alleen over het inzamelen van plastic – iets waar zijn bedrijf volgens hem heel goed in is. Andere geïnterviewden blikken wel wat meer naar voren, maar ook hier draait het vooral om een stuk zelfpromotie. Zo komt Marjan van Loon aan het woord. Zij is topvrouw bij Shell, een bedrijf dat écht in de voorhoede van de duurzaamheid opereert. Althans, dat zegt zij. Het bedrijf heeft echter niet bepaald een groene reputatie. Greenpeace (en andere milieuorganisaties) zijn het daar niet bepaald mee eens. Zij zien Shell nog steeds als een van de Grote Vervuilers.

Ook GasUnie komt, bij monde van RvB-lid Ulco Vermeulen, aan het woord. Gasunie zou volgens hem ook in de toekomst een rol moeten spelen bij de distributie van gas en waterstof. Hij ziet nog steeds een belangrijke rol voor gas, maar tegelijkertijd spreekt hij uit dat de gaskraan in Groningen wel dicht moet. Hij legt de bal voor de problemen van de gaswinst vooral bij de politiek.

Hypocriet

Shell mag zich greenwashen, Gasunie trekt het boetekleed aan maar speelt toch de zwartepiet. Iedereen mag zijn eigen straatje schoonvegen of zijn bedrijf promoten. Wat te denken ook van het tiende interview, met Douwe Faber. Hierin een prachtig objectief ogend verhaal over een geweldig bedrijf met een grootse visie. En, toegegeven, er zitten mooie elementen in van progressief denken. Maar oh, wat is het hypocriet. Ondernemer Faber spreekt namelijk uit dat milieuinvesteringen wél gewoon moeten renderen. Op zich is daar niets mis mee. Iets is immers pas duurzaam als het alledrie de P’s (planet, people, profit) in balans brengt. Toch..: “Hij vindt het bijvoorbeeld frappant dat er bij de aanschaf van zonnepanelen en windmolens altijd gelijk wordt berekend wat de terugverdientijd is” (p.133)

Terechte opmerking, denk ik dan, want de terugverdientijd is bedrijfseconomisch gezien de slechtste maatstaf om een investering mee te vergelijken. Alleen is dat niet zijn redenering: “Dat doe je toch ook niet als je een nieuwe keuken koopt? Een nieuw bankstel of een auto? Dan kijk je naar het comfort dat je ervan hebt, naar het leuk, naar het mooi” (p.133).

Met andere woorden: hij vindt het volkomen logisch dat hij zelf wél kijkt naar het rendement van zijn investeringen. Maar anderen zouden eens wat verder moeten kijken dan het prijskaartje en het geld gewoon moeten uitgeven zonder te zeuren over geld.

Tja…dat vind ik dus hypocriet. Voeg daaraan toe dat dit interview wel objectief lijkt, maar gewoon door de geïnterviewde zelf is geschreven…

Veredelde reclame folder gaat aarde niet redden

“Hoe we de wereld redden” komt op mij een beetje over als het TV-programma “Business Class” op  RTL7. Hier komen ondernemers aan het woord over hun bedrijf. Niet omdat ze redactioneel zo interessant zijn, maar omdat ze de zendtijd gewoon kopen. Neem een zak met geld mee en Harry Mens stelt je precies de vragen die je hem wilt laten stellen. “Hoe we de wereld redden” is net zoiets. Of Faber geld heeft ontvangen voor het opnemen van de interviews, een andere tegenprestatie krijgt of dit heeft gedaan als netwerk-cadeautje weet ik niet. En het maakt me ook niet echt uit. Maar dit boekje, dat pretendeert “beeldende en boeiende gesprekken”(achterflap) te bieden waarin “feiten en fictie worden gescheiden” (p.5) door interviews “van waarde voor insiders, maar ook voor leken” is verre van een neutraal informatief stuk. Het is een veredelde reclamefolder.

Waardering: 2/10


Lees “Hoe we de aarde redden” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.