De kinderen van de nacht – Dik van der Meulen

Titel: De kinderen van de nacht
Auteur: Dik van der Meulen
Uitgever: Querido
ISBN:
978 90 214 0349 6

De achterflap zegt: “De kinderen van de nacht is het verslag van een zoektocht naar de wilde wolf, naar de wolf van Roodkapje, én naar de wolf in de mens – met onverwacht resultaat. Behalve een zinnebeeld van wreedheid en vraatzucht blijkt de wolf het symbool van mystieke krachten en seksuele oerdriften; een dier dat naast angst ook bewondering en genegenheid oproept.

Het boek brengt inderdaad “De wolf ” in al zijn facetten aan bod. Zowel het dier (en zijn roedel) in zijn natuurlijke habitat, het mythische wezen dat in verschillende (alle?) culturen opduikt, de bozerik uit de sprookjes, zijn verschijnen in de literatuur, zijn rol in godsdienstige werken, zijn symboliek in WO II (eerst door de Duitsers, daarna door de Fransen, Amerikanen,…),…

Teveel hooi op de vork

Het schrijven van het boek vanuit deze invalshoek zal geen sinecure geweest zijn. De sterkte van het werk is tevens ook zijn zwakte. Door zo veelomvattend te willen zijn, komt ook de onwetendheid van de auteur op sommige vakgebieden aan bod. Hij heeft het bijvoorbeeld wel over de ‘lijger’ (hybride tussen leeuw en tijgerin) als kruising tussen de leeuw en tijger, maar vergeet daarbij melding te maken van de ‘teeuw’ (hybride tussen tijger en leeuwin) terwijl hij het iets verder wel heeft over het muildier (hybride tussen paardenmerrie en ezelshengst) en de muilezel (hybride tussen ezelsmerrie en paardenhengst).

Gemakshalve heeft hij het over “het overnemen van de zondvloed uit het Gilgamesj-epos door het Oude Testament”, terwijl de waarheid toch iets genuanceerder zou kunnen zijn (interessante ideeën hierover vind je in het boek “De Zondvloed” van Edith en Alexander Tollman). Wat dan weer niet aan bod komt, is de fascinatie van de hedendaagse mens voor tatoeages van wolven, daar had ik nu graag ook wel iets meer van vernomen.

Zeker bij de beginfase van het boek is er erg veel (te veel?) aandacht voor de hond als gedomesticeerde wolf.

Het boek is goed leesbaar en vlot geschreven. Het raakt veel punten aan, maar deze worden niet ten gronde uitgewerkt. Wie interesse heeft in één van de facetten van de wolf, zoekt beter elders. Wie een boeiend boek wil lezen over de wolf, kan in ‘Kinderen van de nacht’ zeker zijn gading vinden.

Maar toch, wat zou een echtpaar zich zorgen maken, toen hun vijfjarig zoontje of dochtertje – daarover zwijgt de bron – even naar buiten ging om ‘syn ghevoech’ te doen? Een gewonere vraag was er niet, in een tijd dat huizen nog geen WC hadden en zelf niets wat erop leek. De ouders dachten aan ‘gheen quaet of peryckel’ want het huis stond recht tegenover de kerk en de buurt was rustig. De moeder en meid zongen, om het kind alert te houden of gewoon een beetje te plagen: ‘Beu, beu, de lokkeman komt’ (de Kinderschrik komt), niet wetend hoe waar dit was. Want opeens dook er een schim op die de kleuter greep en ermee in de duisternis verdween. Het gebeurde in een oogwenk; de ouders en meid hadden geen schijn van kans.” (p. 179)

Waardering: 7/10


Lees “De Kinderen van de Nacht” zelf!

Koop bij bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.