Hij schreef te weinig boeken – Herman Brusselmans

Titel: Hij schreef te weinig boeken
Auteur: Herman Brusselmans
Uitgever: Prometheus
ISBN: 978 90 446 3375 7

Ik stuurde haar een sms terug, die onder andere bevatte: ‘Ik mis je volledig.’ Daar kreeg ik niks op terug. Ik ben nu vijfenhalf uur verder na die laatste sms van haar. In die tijd geen spoor van haar, geen teken van leven, geen kreet of fluistering. Tja, je mag zeggen zoveel je wilt dat je toch nog verliefd bent, maar als er geen stoom meer uit je oren komt, dan is dat geen goed nieuws. Je mag zwart zeggen en later zeggen dat zwart eigenlijk wit is, maar het zwart zal overal doorheen blijven schijnen. Waar is ze op dit moment? En kan het me werkelijk schelen waar ze is? Ja, maar ik blijf rustig.” (p.260-261)Ondertussen al de vijfenzeventigste roman (of daaromtrent) van literair fenomeen Herman Brusselmans. Je kunt zijn boeken in 2 grote categorieën onderscheiden. Fictie en autobiografische fictie.“Hij schreef te weinig boeken” hoort bij de autobiografische fictie waarbij de schrijver zichzelf en zijn leven als onderwerp van zijn literatuur gebruikt. Wat waar is en wat niet, de lezer heeft er het raden naar. Zijn autobiografische fictie is grotendeels erg zwaarmoedig. Niet echt aangenaam om te lezen. De auteur neemt je mee in de donkere krochten van zijn ziel én net deze werken blijven nog (erg) lang nazinderen.

Waarachtige gevoelens

Zijn beste semi-autobiografische roman blijft voor mij “Watersnood tijdens een verdrinking” waarin hij schrijft over zijn stukgelopen huwelijk. Zelden heeft iemand zo mooi, hard en waarachtig dergelijke gevoelens neergepend. Ook in “Hij schreef te weinig boeken” is vooral ‘De Liefde’ in al zijn facetten opnieuw het grote thema. De relatie van een bijna zestigjarige man met een niet al te betrouwbaar en stabiel meisje van 25 loopt niet over een leien dakje, een roos met veel doornen. Meer dan 800 pagina’s lang vertelt hij over de liefde, het leven zelve, zijn schrijfsels, zijn doden van de tijd,… Maar dat steeds in een prachtig proza en dito stilistiek.

Over de liefde: “Wat maakt het uit. Al was een aap op rolschaatsen president van de VS, ik wil dat het goed is tussen m’n meisje en mij.” (p.290)

Over dood en verlies: “Men zegt dat verlies slijt, en dat is onzin. Verdriet is voor eeuwig.” (p.292)

Over humor: “Je vertelt iets wat op een grap lijkt. Lacht het publiek? Oké dan. Lacht het publiek niet? Volgende keer beter. Vanavond zat in het publiek een vrouw die werkelijk om alles lachte, op een bulderende wijze. Zelfs als je grappen fantastisch zijn zou je zo’n vrouw toch uit het publiek willen verwijderen, met een schop tegen haar pruim erachteraan. Niets is zo grappig dat er continu om gebulderd moet worden. Als je lacht, doe het dan op beschaafde wijze, zonder al te veel decibels, en zonder dat er schuim uit je smoel spat. De lippen lichtjes uit elkaar en een stil blatend geluid volstaan wel. Niet je dijen beurs slaan, een rib breken, over de grond rollen. Humor is geen stoere eik, maar een tere plant, en daar moet je geen hectoliter water over uitgieten.” (p.337)

Met een in diepe tristesse en eenzaamheid doordrenkte laatste hoofdstuk zwaait Herman Brusselmans (voor even) de lezer uit.

Waardering: 7,5/10


Lees “Hij schreef te weinig boeken” zelf!

Koop bij bol.com

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.