De Laatste zet – Sandra Brown

Titel: De laatste zet
Auteur: Sandra Brown
Uitgever: Boekerij
ISBN: 978 90 225 8224 4

“Stockholm Syndroom”

Dat is het eerste wat ik denk wanneer ik op de achterflap van dit boek lees dat een vrouw verliefd wordt op de man die gestuurd is om haar te vermoorden. Het tweede wat ik denk is dat dit waarschijnlijk zo een boek is waar ik weinig mee heb. Zo een typisch vrouwenboek, zeg maar.

Ik had het fout. De verhaallijn neemt een heel andere route dan ik had verwacht. Niks geen langzaam opbloeiende romance tussen ontvoerder en ontvoerde met een voorspelbare “hete scéne” halverwege en een “ze leefden nog lang en gelukkig”. Nee, “De Laatste Zet” zit een stuk ingenieuzer en verrassender in elkaar.

Even wat elementen uit het verhaal: Jordie Bennet is opgegroeid met een enorm schuldgevoel, dat ertoe leidde dat ze altijd de kolen uit het vuur haalde voor haar jongere broertje. Dit jongere broertje is het criminele pad op gegaan en heeft vijanden gemaakt. Die vijand wil haar nu dood hebben en stuurt twee mannen om de klus te klaren. Shaw denkt echter dat het veel slimmer is om haar te gebruiken om bij het geld van haar broer te komen.

Tegen deze achtergrond probeert Jordie tijd te winnen om te overleven, terwijl Shaw probeert om professioneel te blijven en niets te doen met zijn opkomende gevoelens. Ondertussen zit de maffia achter hen aan, en de FBI, en nog een stel politiediensten.

Ruwweg de eerste 100-200 pagina’s verloopt het verhaal lekker rustig en stabiel. Sandra Brown kleurt lekker binnen de lijntjes terwijl ze verwachtingen bij de lezer plant. Waarom ze eretitel “Thriller Master” kreeg is in dit stuk verre van duidelijk. Dat verandert echter bij de eerste grote plotwending, wanneer zo een beetje alles op zijn kop gezet wordt.

Deze verrassing wordt door nog wat onverwachte ontwikkelingen gevolgd waardoor je als lezer toch echt wel begint te begrijpen waarom Brown zo goed verkocht wordt. De epiloog, daarentegen, is wel een beetje teleurstellend. Ja, dit losse eindje moest ook weggewerkt worden. En ja, de manier waarop Brown dit doet is logisch. Maar…het is ook zo… zoetsappig, zo voorspelbaar.

Afgezien van deze epiloog vond ik “De Laatste Zet” enorm spannend. Alleen begon ik na lezing te twijfelen. Kan deze wending wel? Heeft Sandra Brown eerder niet juist het tegengestelde beweerd, iets wat deze wending onmogelijk maakt? Ik blader terug in het boek, en vind de stukken waar ik aan dacht. Ik lees het nog eens. En sta versteld. Er staat precies wat ik dacht wat er stond. Maar hemel, wat is dit dubbelzinnig beschreven. Toen ik het de eerste keer las, betekende het het ene, maar nu -wetende wat ik weet- is overduidelijk dat het een andere betekenis heeft. Erg knap gedaan Sandra, erg knap.

Waardering: 9/10


Lees “De Laatste Zet” zelf!

Koop bij bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *