Beroepsgeheim – Catharina Blaauwendraad

Titel: Beroepsgeheim
Auteur: Catharina Blaauwendraad
Uitgeverij: Nieuw Amsterdam
ISBN: 978-90-468-0534-3

Onlangs verscheen van Catharina Blaauwendraad de gedichtenbundel “Beroepsgeheim”. Wanneer we de Van Dale er voor de definitie erop naslaan blijkt dit natuurlijk een geheim te zijn dat men beroepshalve te weten is gekomen en dat men verplicht is te bewaren. Een uitdaging lijkt me voor een dichteres die zonder woorden immers niet kan dichten. Lukt het haar om de geheimen te bewaren of wordt er toch telkens uit de school geklapt? Met goede moed begin ik aan het eigenzinnige ‘Schrijfoefeningen’, waarin we ons licht maken en zweven boven de kamer om letters op papier te krijgen. Excentrieke dichttitels komen verder aan ons voorbij, ‘Aubergine’, waarin de hoofdpersoon alles terugvindt dat hij kwijt was maar hoe dan ook wel veranderd, ‘Adem’, waarin de levensadem gepaard gaat met levensangst, ‘Wisseljaren’, waarin we ouder worden, ‘Prikkeldraad’, waarin de hoofdpersoon haar vingertoppens steeds weer loshaalt aan het borsthaar van haar vriend, ‘Pump’, waarin de hoofdpersoon klikklakkend haar levenspad nieuwsgierig volgt, geleid door reukzin.

In deze bundel gaan we op zoek naar onthutsende geheimen, de teleurstellingen maar ook de verrassingen van het leven. Want wanneer je in ‘Aan het eind van de middag’ naar beneden komt, ben je nog steeds alleen. We vliegen weg van de eenzaamheid. Weg van de wenteltrap, die je doet duizelen als je naar beneden kijkt. Weg van het gemis van de liefde van je leven in ‘Wachterswoning’. Dit laatste gedicht heeft mij in het bijzonder geraakt. Vanaf de wachterswoning op het perron zag zij haar man, haar kind vertrekken zonder ooit weer terug te komen. Treinen stoppen er niet meer, passanten gaan voorbij, want het station is te klein. Wie er langs de lijn achterblijft, de rails, is de wachter.

Maar concluderend kan ik niet zeggen dat ik heel erg onder de indruk was. Sommige gedichten raakten mijn blikveld, anderen waren te abstract, te diepzinnig, om tot een bepaald gevoel of betekenis bij mij te leiden. Het bundeltje deed mij niet tot rust komen maar onrustig worden, vooral wanneer ik iets niet goed thuis kon brengen. De poëzie opende niet altijd alle deuren. Misschien miste ik net het puzzelstukje om alles passend te maken of moest dit nou net de bedoeling van de dichteres zijn? Immers: beroepsgeheim.


“Beroepsgeheim” zelf lezen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.