Deal? – Johan Deseyn

Titel: Deal?
Auteur: Johan Deseyn
Uitgever: Kramat
ISBN: 978 94 624 2073 1

Op 31 oktober 2004 maakte ik tijdens de Antwerpse Boekenbeurs  kennis met de boeken van Johan Deseyn. Het standje van uitgeverij Kramat, was de plaats waar de schrijver zelve zijn boeken aan de man trachtte te brengen. Als minnaar van de boeken van Stephen King sprak de korte inhoud op de achterflap van zijn boeken mij alvast aan. Ik waagde mij kans en nam een gesigneerd exemplaar van “Acht jaar later” mee naar huis “Aan Dirk. Veel leesgenot… en bedankt. Johan”.

De eerst kennismaking was meteen een schot in de roos en ik schafte me al zijn boeken aan. Vier jaar later, op 8 oktober 2008 zakte ik af naar het verre Harelbeke, België  (off all places) voor de boekvoorstelling van “Chaos”, zijn negende ondertussen. Opnieuw signeerde hij mijn exemplaar en ditmaal met de woorden: “Geniet van dit boek. Laat je onbevreesd meevoeren. Neem er de tijd voor.”. “Deal?” is het 14de boek en de 12de roman van Johan Deseyn. “Deal?” volgt op: Erfenis (1999), Het Pact (2000), Twijfelzone (2001), Westhaven (2002), Thanathor (2003), Acht jaar later (2004), Anderwereld (2005), Yellowmoon (2007), Chaos (2008), Daemonium (2010), Labyrint (2012), Necromancer (2014) en Dolmen (2016).

Expliciet

“De lijken hingen aan vleeshaken en dienden als voedsel. Overal lagen brokstukken verspreid. Er was een soort bad in de strontvloer gemaakt en daarin droop een smerige, dikke brij… vloeibare stront, bloed en lijkenvocht. Je kunt je niet voorstellen hoe afschuwelijk het daar was. Overal waren ook artificiële pilaren, verhogen en onregelmatige muren… van stront gemaakt. Van het plafond dropen langgerekte slijmproppen… het was schrikwekkend. Ik had nog nooit zoiets gezien… en geroken.” (p.37-38)

Johan Deseyn schrijft zijn teksten expliciet. Dat geldt voor zijn moord- en gruwelscènes, maar evengoed voor zijn pornografische. In elk van zijn boeken beschrijft hij minstens één seksueel getinte passage, dat is nu eens incest, dan eens necrofilie,…

In “Deal?” valt de auteur meteen in huis met de beweegredenen van een schrijver in zijn proloog. Het hoofdpersonage is een would-be-schrijver. Hij werkt in een carwash, schrijft korte horrorverhalen en stuurt die naar uitgeverijen. De uitgever, op hun beurt, wijzen zijn werken telkens weer af. De hoofdpersoon  drinkt zich ‘s avonds dan ook laveloos. Een niet-zo-toevallige ontmoeting doet zijn leven (in positieve zin) kantelen.

Of zo lijkt het toch. Deze ontmoeting doet mij denken aan de ontmoeting tussen Shadow en mr. Wednesday in “American Gods” (Neil Gaiman, 2001). Het thema van het boek zelf (dat ik hier niet zal verklappen) kwam op een gelijkaardige manier aan bod in “De duistere kant” (Stephen King, 1989), “Duma” (Stephen King, 2008) en “De huurling” (Richard C. Matheson, 1993). Ook het idee van de nummerplaat met betekenis “URB82” werd al gebruikt door Joe Hill in zijn “Nosferatu”  uit 2013. Bovenstaande opmerkingen zijn echter geenszins storend en kunnen als “een ode aan het genre” worden gezien.

Sterke personages

In alle boeken van Johan Deseyn valt op hoe sterk hij zijn personages neerzet. In slechts enkele pagina’s doet hij waar veel schrijvers zelfs in een volledig boek niet in slagen. Zijn verhalen worden gesitueerd in het nu en in de Verenigde Staten van Amerika, dat werkt stukken beter of dat hij ze “in België” of “in een nabije toekomst” zou laten plaatsvinden. De verhalen zelf verlopen altijd via een vast stramien. Een personage bevindt zich in een bepaalde alledaagse situatie, er komen monsterachtige wezens uit een andere dimensie en het einde van het boek ontaardt in totale chaos. Met “Deal?” gooit de auteur het voor de eerste keer over een andere boeg. Het verhaal verloopt veel ingetogener en er wordt niet naar een apotheose van chaos toegewerkt. Hierdoor vind ik het zijn beste tot nu toe.

Eigen leven als inspiratie

Ik denk dat hij voor dit boek voor een groot deel inspiratie heeft geput uit zijn eigen leven. Als schrijver van horrorromans werden ook zijn boeken in sommige winkels niet verkocht tot hij de ondertitel “psycho-horror” verving door “duistere thriller” (ik meen mij toch te herinneren dat hij mij dat ooit meedeelde of dat ik het in een interview las). Als ex-rijkswachter en gepensioneerd politieman (als ik mij niet vergis) laat hij ook heel dikwijls de politie opdraven in zijn boeken. In dit boek steekt hij ook enkele leuke kwinkslagen zoals de schrijver “John D. Sign” (een verwijzing naar zichzelf) (p.77), Yellowmoon Lane (p.429), Westhaven Street (p.429), Dolmen Road (p.429), Labyrinth Park (p.433) en Chaos Street (p.455) (allen verwijzingen naar zijn vroegere boeken).

Om zijn verhaal een religieus tintje mee te geven, verwijst hij ook even naar Dante Alighieri. Ook in eerdere werken deed hij reeds iets gelijkaardigs met als meest originele invalshoek het Hodd-personage (ik denk in “Het Pact”).

Eigen aan deze schrijver is dat hij je telkens vergast op enkele niet-alledaagse “moeilijke” woorden. Doorheen het boek bleef ik daar wat op mijn honger zitten. Hij maakt dat echter ruimschoots goed in zijn epiloog.

Een minpuntje in dit boek is evenwel (naar wat ik vermoed) een gebrek aan eindredactie. In het eindproduct van het boek blijven enkele fouten staan, voorbeelden: “slecht”in plaats van “slechts”, “ze” in plaats van “zei” (p.92), “overval” in plaats van “overal”, enzovoort. Ik vermoed dat dit een gevolg is van het uitgeven bij een kleine uitgeverij. Zolang Kramat de raspaarden Johan Deseyn en Rudy Soetewey in de stal heeft staan, blijf ik echter een fan. Daarnaast gaf zij ook reeds boeken uit van de ondertussen overleden John (C.) Vermeulen uit, die ik ook ten zeerste durf aan te raden.

Waardering: 8/10


Lees “Deal?” zelf!

Koop bij bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *