Atlantis – Chris van Henegouwen

Titel: Atlantis
Auteur: Chris van Henegouwen
Uitgever: Eigen beheer
ISBN: 978 90 823 8122 1

Een boek dat in eigen beheer is uitgegeven is voor een recensent altijd spannend. Van uitgeverijen kan je een bepaalde kwaliteit verwachten, bij het uitgeven in eigen beheer weet je vooraf niet waar je aan toe bent. Van Chris van Henegouwen had ik niet eerder gehoord, maar hij wist mij met de omslag van “Atlantis” meteen te pakken.

We volgen een Joodse familie vanuit de Inquisitie, naar het kolonialisme in Brazilië, de vervolging in de Tweede Wereldoorlog en de stichting van Israël. Verschillende kanten van de onderdrukking en de wraakgevoelens van de Joden worden op deze manier belicht. Het verhaal wordt verteld aan de hand van reizigers op de Atlantis. Dit schip heeft echt bestaan en de historische verhalen zijn ook waargebeurd. De personages zijn echt verzonnen en daarmee het plot ook.

Geschiedenisles

De eerste hoofdstukken van “Atlantis” zijn meer een geschiedenisles dan een roman. Er wordt ons als lezer de nodige informatie bijgebracht over het verleden van het schip Atlantis, voordat deze een passagiersschip is geworden. Het doel van deze geschiedenisles is duidelijk, na het lezen van deze hoofdstukken hebben we een goede basis om de Joodse familie te volgen en alles in de juiste tijd te plaatsen. Sommige hoofdstukken hadden alleen wel een uitgebreidere introductie mogen hebben. Het begin van de roman is door al deze informatie wat warrig geworden. Je komt daardoor, wat mij betreft, niet lekker in het verhaal. Pas na de eerste paar hoofdstukken begint het verhaal over de Joodse familie en is het duidelijk waar de achtergrondinformatie voor nodig was.

Familie Pinto

Het verhaal begint met Samuel Pinto. Een Portugese Jood in Lissabon was in de 16e eeuw niet veilig. Samuel vlucht dan ook naar Amsterdam. Waar Samuel van de onderdrukking probeert te ontsnappen, is zijn zoon juist een ster in onderdrukken. Hij handelt in Recife in Afrikaanse slaven. Zelf ziet hij niet in wat hier fout aan is. Hij zorgt toch voor werkgelegenheid? Bovendien ziet hij zwarte mensen ook in zwarte mensen handelen, waarom zouden blanken het dan niet mogen?

Degene van de familie Pinto die wij het langst volgen is Hanna. We leren Hanna kennen als klein Joods meisje dat, samen met haar ouders en broertje, op deportatie wordt gestuurd naar Auschwitz. Ik denk dat Chris van Henegouwen er specifiek voor heeft gekozen haar verhaal het meest uit te diepen. De geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog is voor ons nou eenmaal het meest recent en raakt veel lezers daardoor ook persoonlijk. Toch vind ik het juist mooi dat Chris van Henegouwen ook andere delen van de Joodse geschiedenis in zijn roman heeft verwerkt. Anders dan bijvoorbeeld “Afscheid van Java“, waar heel veel nieuwe informatie wordt gegeven over de Tweede Wereldoorlog, wordt in “Atlantis” meer een verhaal verteld binnen een setting.

Discussie en schrijfstijl

Wat ik ontzettend goed vond aan “Atlantis” is de discussie die Chris van Henegouwen op zijn schip laat plaatsvinden. Aan de ene kant wordt er met respect en ongeloof gepraat over de geschiedenis van de Joden. Het lijkt wel of iedereen ze altijd maar weer moet hebben. Aan de andere kant wordt er een argument opgegooid dat er een soort vergelding plaatsvindt. Hoe ver mag je als onderdrukt volk gaan om je wraak te nemen? Is wraak eigenlijk ooit goed te praten, ondanks alle onrecht die je is aangedaan? Hierbij komt natuurlijk ook de stichting van Israël naar voren. Ik heb nooit begrepen hoe dit precies is gelopen en ik heb door “Atlantis” wel het idee dat ik het beter kan volgen.

Ondanks dat ik het plot mooi en op sommige momenten zelfs spannend vond, beviel de schrijfstijl mij niet altijd even goed. Zoals eerder genoemd, was het begin moeilijk te volgen. Ook zitten er veel Duitse passages. De meesten waren goed te volgen, maar ze werden niet letterlijk vertaald of later toegelicht. Soms had ik daardoor het idee dat ik de essentie van een conversatie niet helemaal meekreeg.

Al met al vond ik het een interessant boek en zal ik het zeker onthouden. De schrijfstijl was niet mijn ding, maar heeft mij niet dermate gestoord dat de beoordeling laag is geworden.

Beoordeling: 7/10


Lees “Atlantis” zelf!

Over KarinaB

Hallo! Ik ben Karina, ik ben 23 jaar en zoals de meeste van jullie die deze website bezoeken houd ik heel erg van lezen. Mijn doel is om 50 boeken per jaar te lezen, Hierdoor heb ik veel boeken die ik voor jullie kan recenseren en daar heb ik heel veel zin in. Deze boeken variëren van Young Adult, naar klassieke literatuur en alles daar tussenin. Voor mij geldt het motto: "A chapter a day, keeps the psychologists away!"

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.