De vergeten zomer – Carol Drinkwater

Titel: De vergeten zomer
Auteur: Carol Drinkwater
Uitgeverij: A.W. Bruna
ISBN: 978 94 005 0771 5

Het is wat. Dan heb je net “Ik was je bijna vergeten” dichtgeslagen en dan ligt “De vergeten zomer” van Carol Drinkwater op je te wachten. Dat vergeten zal wel een thema zijn in de levens van schrijfsters van vanaf een bepaalde leeftijd. Afijn.

“De vergeten zomer” is dus lastig te herinneren en dat gevoel wilde de schrijfster blijkbaar voelbaar maken. Daar getuigt althans haar allesbehalve memorabele eindproduct van. Hoewel het hier natuurlijk wel om een zomerse roman gaat: een genre dat wel vaker boeken voortbrengt die weinig beklijven. Dus laten we de oorzaak van de makkelijke vergeetbaarheid van deze roman maar even in het midden laten.

In “De vergeten zomer” (waarvan ik de ‘de’ als ‘dé’ lees door de typografie op de voorkant), heeft Jane Cambon het moeilijk. Haar innig geliefde man Luc is bij een tragisch ongeluk om het leven gekomen. Jane dacht dat ze een goed huwelijk hadden, maar langzaamaan ontdekt Jane steeds meer geheimen van Luc. Dat is lastig, want ondertussen moet Jane het hoofd bieden aan Luc’s torenhoge schulden en bovendien aan haar chagrijnige schoonmoeder.

Ergens aan een zwembad of aan het strand leest dat best lekker weg, maar veel heeft het niet om het lijf. Enkele kernwoorden zijn: liefde, gemis, wijngaarden, Zuid-Frankrijk, herinneringen, familie en Parijs (stad van de jonge liefde). But most of all: vreselijk veel natuurbeschrijvingen. Op een rake manier uitgevoerd kan dat natuurlijk best verrijkend werken. Helaas verdrinkt Drinkwater (pun intended) die mogelijkheid in wollig taalgebruik. Dat doet ze met passages zoals deze: “De zomerstorm raasde nog een dag en een nacht verder. Maandag was de rust weergekeerd en bleek er slechts één boom ontworteld te zijn. Een dode soldaat die zich over twee terrassen uitspreidde.” (p. 351).
Dat soort beschrijvingen kunnen trouwens zomaar een pagina lang zijn, dus weet waar je aan begint.

Wat betreft de familiegeheimen dacht ik nog tamelijk vroeg in het boek: ‘Volgens mij wordt dit en dat de oh zo choquerende ontknoping’. Helaas klopte dat ook. Wat hem uiteraard aanzienlijk minder choquerend maakte. Nee, het interessantste gedeelte bewaart Drinkwater voor het laatst. Luc en zijn moeder zijn als kolonialen uit Algarije komen vluchten en in Zuid-Frankrijk argwanend ontvangen als ‘pieds-noirs’. Drinkwater lijkt daar het één en ander over te weten en dat had ik dolgraag meer teruggelezen.

Drinkwater heeft potentie, maar in “De vergeten zomer” benut ze die niet optimaal. Idealiter zou haar eerstkomende roman een historische zijn. Ik denk dat daar de verhalen te vinden zijn die zij het best op kan tekenen.

Waardering: 6+/10


Lees “De vergeten zomer” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.