Twee Vrouwen – Harry Mulisch

Titel: Twee Vrouwen
Auteur: Harry Mulisch
Uitgeverij: De Bezige Bij
ISBN: 987 90 5965 074 9
Taal: Nederlands
Onder het motto “Nederland Leest” heeft de Stichting Collectieve Propaganda voor het Nederlandse Boek (CPNB) het boek “Twee Vrouwen” (1975) van Harry Mulisch opnieuw in druk gebracht. Van dit boek werden 1 miljoen exemplaren verspreid via de bibliotheken in Nederland. Doel: met zijn allen hetzelfde boek lezen, en hierover met elkaar praten. Ongetwijfeld om de Nederlander weer te laten ervaren hoe leuk het is om boeken te bediscussiëren.

Omdat ook ik graag mijn mening over boeken met anderen deel ben ook ik weer naar de bibliotheek getogen en heb ik dit boek in ontvangst mogen nemen.

Thuis aangekomen moest ik het boek helaas even terzijde leggen, maar uiteindelijk kon ik deze titel eindelijk weer oppakken. Harry Mulisch is ongetwijfeld een van Nederlands meestgelezen auteurs. Generaties HAVO- en VWO-scholieren hadden minstens één werk van Nederlands Literaire Coryfee op hun boekenlijst staan, meestal “De Aanslag”. Ook bij mij prijkte dit boek op de lijst, maar dan vooral omdat ik nog wat “vulling” nodig had. “De Aanslag” ervaarde ik als een beetje een zielloos boek, waarin weliswaar het een en ander gebeurt, maar waar het nooit intens wordt. “Twee Vrouwen” wordt echter aangeprijsd als een “aangrijpend boek” over een “stormachtige liefde”. De verwachtingen waren dus hooggespannen.

Helaas kwamen de verwachtingen niet uit. De gedachtenkronkels en twijfels van de hoofdpersoon worden weliswaar prima uitgediept, maar ze gaat nooit echt “leven”. Ook tweede vrouw uit de titel wordt neergezet met een bepaalde “psychologische bagage”, maar ook hier komt het nooit echt helemaal tot bloei. Stormachtige liefde? Ach, misschien was het gegeven van lesbische liefde in 1975 nog schandalig genoeg om een relletje te creeëren, maar in 2008 zijn we die fase toch wel voorbij, lijkt me.

De verhaallijn is gelukkig nog wel af en toe verrassend. Vooral de laatste helft van het verhaal komt enigszins als een wending, maar deze -lichte- verrassing wordt weer tenietgedaan door het toch enigszins voorspelbare einde.

“Twee Vrouwen” is dus een aardig boekje voor het slapengaan, en het doet het ook goed in de boekenkast (als je ruimdenkend over wil komen), maar het geeft niet echt een verklaring waarom Mulisch als één van Nederlands grootste (nog levende*) auteurs gezien wordt.


“Twee Vrouwen” zelf lezen?

*) Nog levend ten tijde van de recensie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.