Schaduwtango – Arturo Pérez-Reverte

Titel: Schaduwtango
Auteur:  Arturo Pérez-Reverte
Uitgever:  Wereldbibliotheek
ISBN:  978 90 284 2615 3

Al na de eerste pagina’s slaagt Pérez-Reverte erin om een overtuigend decadente, doch met ‘Bond’-achtige stijl, Don Juan neer te zetten, waarbij je aanvoelt dat hij pieken en dalen heeft meegemaakt en dat deze langzaam in het boek geopenbaard zullen worden.

Max is een gelukzoeker die zich ontpopt tot een elegante boef, een knappe oplichter en een begeerde toyboy. Hij beweegt zich vrij in de hoogste sociale klassen, in een wereld van luxe en mode ofwel de beau monde van de Franse en Italiaanse Riviera, maar hij vergeet ook de arbeidersklasse waarvan hij afkomstig is.

Nice en Sorrento zijn twee afzonderlijke verhalen, die zich niet gelijktijdig afspelen. Vanuit het heden blikt Max terug op hoe het allemaal begon als profdanser op het oceaanschip de Cap Polonio, toen hij voor het eerst Mecha ontmoette tijdens het dansen van een tango. Tegelijkertijd, ontmoet hij Mecha dertig jaar later opnieuw en volgen we de ontwikkelingen van deze ontmoeting. In beide verhalen zijn Mecha en Max getuigen van elkaar en beïnvloeden ze elkaars levenspad ingrijpend. De tango van de oude garde heeft Max en Mecha de halve wereld overgebracht en een halve eeuw achtervolgd.

Hiermee heeft Pérez-Reverte gekozen voor een interessant perspectief, waarbij twee verhalen worden afgewisseld en tegelijkertijd op elkaar voortbouwen. In beide verhalen wordt er toegewerkt naar een climax: een inbraak. Parallel lopen de voorbereidingen en concretisering, waardoor gevoelens, reflectie en spanning elkaar afwisselen.

Pérez-Reverte heeft een mooi, beeldend taalgebruik. ‘…zijn rimpels telt als waren het littekens ontstaan na liefdes en veldslagen (p.11)’. Het is elegant. Hij maakt regelmatig gebruik van aforismen en vergelijkingen, die meteen een situatieschets geven. ‘Een vrouw is nooit alleen een vrouw…ze is ook, en vooral, de mannen die ze heeft gehad, die ze nu heeft en die ze nog kan krijgen (p.20)’. ‘Zijn tanden waren net zo versleten en geel als de toetsen van zijn instrument.(p.109)’ Tegelijkertijd komen er ook een hoop zoete clichés en stereotypen aanbod, maar dat past wel bij het plaatje (waardoor het wel voor de liefhebbers is).

Het boek heeft in sfeer iets weg van de films ‘The Grand Hotel Budapest’ en ‘The Talented mister Ripley’. Ook doet het bij vlagen denken aan het boek van Paulo Coelha ‘De winnaar staat alleen.’ Het komt wat langzaam o pgang, maar het is de moeite waard. Een heerlijk nostalgisch romantisch boek voor als je niet te veel wilt nadenken en je je tijdens de vakantie even in die tijd van weleer wilt wanen, flanerend over de Boulevard d’Anglais of een cocktail nippend in Sorrento.

Waardering: 7 /10


Lees “Schaduwtango” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.