Krijg ik nog een zoen van je – Cees Smit

Titel: Krijg ik nog een zoen van je?
Auteur: Cees Smit
Uitgeverij: Trivium Uitgeverij
ISBN:
978-90-791-800-8-0
Taal:
Nederlands

1975 – David raakt zwaar verliefd op Mendy, en Mendy raakt zwaar verliefd op David. Wat zo mooi begint en zo een mooie toekomst lijkt te hebben, wordt helaas bruut verstoord door een ongelukkig voorval in David zijn familie.

2008- David is net terug van een verblijf in Afrika als hem gevraagd wordt om naar een hospice in Utrecht te komen. In dit hospice, waar terminale patiënten in een zo prettig mogelijke omgeving worden verzorgd door vrijwilligers ligt Mendy.

Samen halen ze herinneringen op, terwijl Mendy zich voorbereidt op het onvermijdelijke.

Cees Smit beschrijft de vreugde van het weerzien, het verdriet van het afscheid en alles ertussen in op een hele directe manier. Geen stilistische spitsvondigheden, geen literaire eureka-momenten. Nee, hij vertelt gewoon een verhaal. Een verhaal dat inderdaad geen enkele opsmuk nodig heeft. Want de emoties in het verhaal spreken voor zich, wie kent niet die intense verliefdheid? Wie kent niet de pijn als iemand om wie je veel geeft wegvalt? Smit heeft de juiste toon gevonden, door zich niet te buiten te gaan aan moeilijkdoenerij zit je als lezer geen boek te lezen, je zit in het verhaal. En ja, de herkenbaarheid is zo groot dat ook bij mij de tranen regelmatig vloeiden.

Als ik al een kritiekpunt op dit boek moet noemen, dan is het ook gelijk dat de tranen vloeiden. Immers, het leest nogal moeilijk, als je ondertussen continu je ogen moet schoonvegen.

Het feit dat Cees voorin de volgende opdracht plaatst geeft alleen nog maar meer lading aan het verhaal:

Toen we elkaar net zes weken kenden en dolverliefd waren, sprak ik in juli 1973 vij een ondergaande zon op het strand van Noordwijk de wens uit eens een boek te willen schrijven.
Dat is er nu van gekomen, liefste Elsje, maar dat het dit onderwerp zou worden had ik nooit gedacht. Ik hoop dan ook dat het verhaal voor jou – maar ook voor vele anderen – een teken mag zijn om het leven met elkaar te mogen vieren

En inderdaad, het “vieren van het leven” komt duidelijk naar voren.

Daarnaast wordt op de achterflap duidelijk dat Cees Smit schrijft vanuit eigen ervaring, onder meer omdat het Hospice aan de Kanaalstraat in Utrecht inderdaad blijkt te bestaan en het auteursdeel van de opbrengsten en royalties ten goede komen aan de stichting Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg. Als het aangrijpende verhaal al niet genoeg reden is op dit boek te kopen, dan zou de opbrengst het al moeten zijn.


Krijg ik nog een zoen van je? zelf lezen?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.