Het bestand – Arnon Grunberg

Titel: Het Bestand
Auteur: Arnon Grunberg
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
ISBN: 978 90 388 9988 6

Als Arnon Grunberg een nieuw boek heeft geschreven wordt dit over het algemeen niet uitgebracht zonder dat er een enorm marketingcircus aan te pas komt. Voor “Het Bestand” is weer een hele nieuwe categorie “publiciteit” ontworpen. Ook wij schreven al over het experiment rondom de vraag wat er in je brein gebeurt tijdens het schrijven (en lezen) van een boek.

De meetgegevens heb ik niet, al herinner ik me persberichten waaruit duidelijk werd dat “Het bestand” gevoelens van walging, afkeer en verdriet zou oproepen. Het is me sowieso duidelijk dat er bijzonder veel gebeurde toen ik het verhaal over Lillian las.

Lillian leeft online. Niet zoals ik soms zeg dat mijn leven zich online afspeelt, maar écht online. Ze doet eigenlijk niets waarbij echt menselijk contact nodig is. Alles moet via het scherm. Ze ontmoet een paar vrienden met wie ze via hacking en social engineering bepaalde figuren straffen voor hun “wandaden“. Denk hierbij aan pedo’s, maar ook figuren uit de vleesindustrie. Dan komt ze te werken bij een cybersecurity-bedrijf.

Arnon Grunberg zet Lillian enorm overtuigend neer. Ze maakt dat ik me bepaalde mensen doe herinneren met wie ik in het verleden online te maken had. Mensen die allerlei samenzweringstheorieën verkondigen van het niveau dat de maanlandingen in scene gezet zijn door de Moslims, die hiervan een false flag operatie maakten zodat de Joden de schuld van 9/11 konden krijgen. Of zoiets. Maar in tegenstelling tot deze samenzweringwacko’s uit het echte leven is de wereld van Lillian wél consistent. Hoe onzinnig en bizar haar ideeën ook, binnen haar wereld, binnen haar levensvisie zijn ze logisch.

Dit roept bij mij verschillende emoties op: enerzijds een vorm van begrip, dan weerstand omdat ik niet mee wil gaan in deze onzin. Vervolgens bekruipt me een gevoel van… laten we het medelijden noemen. Niet met Lillian, maar met Arnon Grunberg. Want als je zó overtuigend over een malloot kunt schrijven, moet er dan bij jezelf ook niet ergens een draadje los zitten? Of zou hij verboden middelen hebben gebruikt bij het schrijven? Of is Grunberg gewoon een hele goede schrijver?

Ben ik wel eerlijk in mijn beschrijving? Wordt mijn beeld niet gekleurd door de clash tussen mijn “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”-houding en zijn vermogen om een mediacircus te ontketenen? Nee, waarschijnlijk niet. Al schrijvende komt deze recensent erachter dat hij het bij eerdere Grunbergs fout had. Want eerlijk is eerlijk: Grunberg doet me denken aan W.F. Hermans en Haruki Murakami.

“Het Bestand” is een bizar boek, maar zeer de moeite waard.

Waardering: 9/10


Lees “Het Bestand” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.