De Laatkomer – Dimitri Verhulst

Titel: De Laatkomer
Auteur: Dimitri Verhulst
Uitgeverij: Atlas Contact
ISBN: 978 90 254 4146 3

Désiré Cordier is een oude man. Hij is gepensioneerd bibliothecaris en dol op literatuur, klassieke muziek en zijn petanque spelletje. De rest van zijn leven kan hem minder bekoren. Vooral aan zijn vrouw heeft hij in de loop der jaren een gruwelijke hekel gekregen. Maar ja, het is zijn leven en daar moet hij het mee doen.

Tot hij op het idee komt om wraak te nemen, om zijn leven weer terug te veroveren. Het enige wat hij daarvoor hoeft te doen? Doen alsof hij dementeert.

Hoewel dementie altijd wordt gezien als het verliezen van je waardigheid, geeft het hem juist het gevoel zijn leven weer onder controle te hebben. Daarmee heeft hij juist zijn waardigheid herwonnen. Zijn victorie is het grootst, wanneer artsen voorschrijven dat hij in een verzorgingstehuis geplaats wordt. Verrassende medebewoner: een jeugdliefde, helaas ook dement. Eerder had hij al gehoord dat deze vrouw achteruit ging: “Hoe een naam na vele decaden recht in je mombakkes wordt geboemerangd”. (blz.30).

Schrijver Dimitri Verhulst laat met “De Laatkomer” zien dat je een pijnlijk gegeven (dementie) kunt pakken en dit, gekleedt in virtuoos taalgebruik en heerlijk humoristische draai kunt geven. Het thema “Doe alsof je opgenomen moet worden en word ook echt opgenomen” is natuurlijk niet nieuw, denk alleen al aan “One flew over the Cuckoo’s nest”, welke al in 1975 verfilmd is. Maar toch, in deze context is het een mooie vondst. Dat levert hilarische scénes op:

“De frequentie van mijn verstrooidheden lichtjes opdrijven leek me in de aanloopfase nog de beste strategie. En ik moet het zeggen zoals het was: ik beleefde een oud en halvelings vergeten plezier zoals wellicht enkel peuters en surrealisten het weten te savoureren, het eenvoudige amusement van de werkelijkheid op haar kop zetten en alle zaken uit hun dagelijkse, vastgeroeste verband te halen. In plaats van de vuilniszak buiten te zetten, plaatste ik de wasmand op de stope (die tot grote woede van mevrouw De Petter ook nog eens verdween), vers gekocht brood voerde ik ogenblikkelijk aan de vogels, in de douche stond ik met mijn kousen aan, de vuile vaat stak ik in de wasmachine (afradertje: maakt een hels lawaai dat vervolgens wordt overtroffen door een snerp gekeel van je eegade die het porseleinen eetservies van haar ouders naar de klingelklangel ziet gaan in een wasprogramma voor katoenen hemden). Ik deed tomatensoep in de koffiethermos, hing theezakjes in de wc-pot, draaide op het hondst van een zomermiddag de verwarming helemaal open… Tot het in dat breintje van Moniek was doorgesijpeld dat er nu écht wel aanzienlijk meer in het spel was dan enkel verstrooidheid.”(blz.48).

Heerlijk toch?

Waardering: 8,5/10


Lees “De Laatkomer” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.