De jongen en de zee – Denis Thériault

Titel: De jongen en de zee
Auteur: Denis Thériault
Uitgever: Meulenhoff
ISBN: 978 90 290 9286 9

De titel roept associaties op met de novelle van Ernest Hemingway.  Zou “De jongen en de zee” bedoeld zijn als een prequel op “De oude man en de zee”? Die vraag, die bij me opkwam toen ik dit boek ter hande nam, werd snel beantwoord. Nee. Thériault probeert niet mee te liften op de faam van een van de grote Amerikaanse schrijvers, maar zet een geheel eigen verhaal neer.


“De jongen en de zee” wordt verteld vanuit een jongen van een jaar of twaalf die een onwaarschijnlijke vriendschap sluit met het zwarte schaap van zijn dorp. In het begin struinen ze samen het strand af op zoek naar statiegeldflessen, maar langzaam beginnen ze elkaar steeds beter te leren kennen. Op hun eigen, onhandige, manier leren ze met elkaar te communiceren en ontwikkelen ze zo hun eigen manier om de ellende in het leven te hanteren. Bij de ik-persoon gaat het om het verwerken van het sneeuwscooterongeluk waarbij zijn vader onthoofd werd en zijn moeder in een coma raakte. Voor de andere jongen, Luc, gaat het om een leven zonder moeder en met een vader die hem aan zijn lot overlaat.

Samen ontwikkelen ze een soort van natuurgodsdienst, die draait om een Grote Leguaan en een wondere wereld onderzee. Dit biedt hen houvast en hoop. Maar er is een risico dat ze hierin doorslaan. Mooi en sprookjesachtig als het ook is, zelfs met een wondertje hier en daar, het is niet vrij van gevaar wat ze doen.

Wel poëtisch, niet kinderlijk

“De jongen en de zee” werd door The Irish Times geroemd om de fragiele en poëtische taal, die kinderlijk is in haar eenvoud, “maar diepgaand als het gaat om de onpeilbare diepten van verlies en liefde” (achterflap). Poëtisch is het taalgebruik zeker. Denis Thériault (en vertalers Gertrud Maes en Martine Woudt)is een enthousiast gebruiker van vergeetwoorden: woorden die in de vergetelheid zijn weggezonken. Woorden die alleen in leven worden gehouden door De Taalstaat  met hun “Gezelschap van Geadopteerde Vergeetwoorden” en schrijvers zoals Denis Thériault, voor wie de taal nog een echte kunstvorm is.

Meer dan eens moest ik het woordenboek erbij pakken om de pure schoonheid van een zin te doorgronden. De meest eenvoudige dingen worden door Thériault op schone wijze neergezet. Kinderlijk is de taal echter geenszins. Natuurlijk zullen er her en der een paar geniale kindjes rondlopen die op deze wijze spreken, maar geen enkele 12-jarige zal op deze manier een verhaal vertellen. Mooi, ontroerend en verbeeldingsvol, dat is “De jongen en de zee”.

Waardering: 8/10


Lees “De Jongen en de zee” zelf!

Koop bij bol.com

Over Jeroen L

Eén van de oprichters van LekkerLezen.net. In het dagelijks leven actief als bedrijfskundige/docent, 's avonds het liefst met de neus in een goed boek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.