De Twaalf – Justin Cronin

Titel: De twaalf
Auteur: Justin Cronin
Uitgever: Cargo
ISBN: 978 90 234 2556 4

Ein-de-lijk! Het heeft veel te lang geduurd. Vanaf 10 juli 2010 staat er een boek van Justin Cronin in mijn boekenkast: “De Oversteek”.  Het begin van een trilogie, zo was de belofte. Maar deel 2 kwam maar niet. Althans…. niet bij mij.  En als je de recensie erbij pakt, zul je snappen dat ik daarvan baalde. Want ik benoemde het toen al als het spannendste boek van 2010. Een oordeel waar ik nog steeds achter sta.

Ongelofelijk, hoe spannend dat boek was. En, zoals ik schreef “onmogelijk samen te vatten”.

En toen, ik had het al bijna opgegeven, kreeg ik bericht dat deel 3 in januari uitkomt. Snel drukte ik op “reply”, met de opmerking dat ik hem dolgraag wilde recenseren, maarre… eerst deel 2. En jawel, met een paar dagen was het boek binnen. En toen twijfelde ik…
Ik twijfelde, want als je ruim 6 jaar op een vervolg wacht, kan het dan nog wel voldoen aan de verwachtingen? Het kan toch eigenlijk alleen maar tegenvallen? Want in mijn hoofd had de serie al haast bovenwereldlijke faam verworven. Voor Cronin had ik al een (mentaal) Gouden Standbeeld opgericht. Het was een boek van epic proportions….

Een diepe zucht. Ik pakte het boek, ik zou snel ontdekken of dit boek een beetje in de schaduw van “De Oversteek” kan staan. Ik kan zeggen: het is moeilijk om er iets over te zeggen. Want “De Twaalf” is als een wervelwind die over je heen komt, terwijl er van rechts een tsunami op je afstormt, van links een zandstorm. Van voor een hagelbui en achter je staat een groot podium met de meest ruige rockbands die allemaal tegelijk spelen. “De Twaalf” schiet alle kanten op. Snelle perspectiefwisselingen, vele verhaallijnen door elkaar heen. Korte stukken. Steeds zie je maar een klein stukje van het verhaal, waardoor je heen en weer geslingerd wordt als de kurk van een wijnfles in een grote oceaanstorm. Het is één grote chaos. Onduidelijk, druk, desoriënterend. Soms weet je niet eens meer of iemand nou tot de Good Guys behoort, of tot de Bad Guys.

En toch, zelfs al zie je de lijn in het geheel niet altijd even goed (of soms helemaal niet meer), je voelt aan alles dat er een lijn is. Dat het echt wel allemaal samenhangt. Dat het één geheel vormt.

“De Twaalf” (de titel verwijst overigens naar de twaalf proefpersonen waarmee de ellende in het eerste boek begon) kan niet in de schaduw van “De Oversteek” staan. Absoluut niet. “De Twaalf” staat in volle glorie op gelijke hoogte. Schouder aan schouder staan de twee boeken je aan te staren. Trots. Krachtig. Uitdagend.

En wachtend op het derde deel, dat snel zijn plek zal innemen. Ik heb er alle vertrouwen in dat Cronin niet teleur zal stellen.

Waardering: 10/10


Lees “De Twaalf” zelf!

Over Jeroen L

Eén van de oprichters van LekkerLezen.net. In het dagelijks leven actief als bedrijfskundige/docent, ‘s avonds het liefst met de neus in een goed boek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *