Voorpublicatie: De Heelmeesters (deel 4)

Dit is deel vier van een serie van zes voorpublicaties.

Het boek “De Heelmeesters”, van Abraham Verghese, ligt vanaf 10 juni in de winkel

Wat gemeen van Mater om nu juist dat verheven koraal erbij te halen, dat me altijd het gevoel gaf dat ik samen met alle sterfelijke schepselen in stille verwondering naar de hemelen stond te staren. Ze begreep wat voor onbeschreven blad ik nog was. ‘Maar, Mater, ik durf niet te dromen dat ik ooit Bach zal spelen, het Gloria…’ fluisterde ik. Ik had nog nooit een snaar- of blaasinstrument bespeeld. Ik kon geen noten lezen. ‘Nee, Marion,’ zei ze en met een minzame blik pakte ze me beet; haar verweerde handen voelden ruw aan op mijn wangen. ‘Nee, niet Bachs Gloria. Het jouwe! Jouw Gloria zit in jezelf. De grootste zonde is dat niet op te zoeken, voorbij te gaan aan de mogelijkheden die God in jou geschapen heeft.’

Van nature was ik meer geschikt voor een cognitieve discipline, voor een introspectieve richting: interne geneeskunde, of misschien psychiatrie. Alleen de aanblik van een operatiekamer bezorgde me al de rillingen. Het idee om een scalpel vast te houden bezorgde me buikkrampen. (En nog steeds.)

Chirurgie was het moeilijkste wat ik me kon voorstellen. En dus werd ik chirurg.

Dertig jaar later sta ik niet bekend om mijn snelheid, lef of technisch vernuft. Als je zegt dat ik evenwichtig ben, een ploeteraar; dat ik de stijl aanneem die het beste past bij de patiënt en de specifieke situatie, dan beschouw ik dat als een groot compliment. Ik put moed uit het feit dat collega-artsen bij mij komen wanneer ze zelf onder het mes moeten. Zij weten dat Marion Stone na de operatie net zo bij hen betrokken is als ervoor en tijdens. Zij weten dat aforismen als ‘bij twijfel, meteen snijden’ of ‘snijden kan geen uitstel lijden’ bij mij alleen aanslaan in die zin dat ze feilloos het onbenul van collega’s blootleggen.

Mijn vader, voor wiens chirurgische kwaliteiten ik de diepste bewondering heb, zegt: ‘De operatie met het beste resultaat is die waarvan je besluit af te zien.’ Weten wanneer ik niet moet opereren, weten wanneer iets mijn vaardigheden te boven gaat, weten wanneer ik een chirurg van mijn vaders kaliber te hulp moet roepen – dat talent, die ‘brille’, is weinig spectaculair.

Bij een patiënt die in levensgevaar verkeerde heb ik mijn vader eens gesmeekt hem te opereren. Hij stond zwijgend aan het bed met een vinger aan de pols van de patiënt, lang nadat hij de hartslag gemeten had, alsof hij de huid moest voelen, het zwakke signaal in de spaakbeenslagader moest opvangen om het juiste antwoord te krijgen. Zijn scherpe gelaatstrekken verrieden opperste concentratie. In mijn fantasie zag ik de radertjes in zijn hoofd draaien, zag ik een vaag tranenwaas in zijn ogen. Uiterst zorgvuldig woog hij de opties tegen elkaar af. Ten slotte schudde hij zijn hoofd en liep weg. Ik ging hem achterna.

Dit was deel vier van een serie van zes previews van het nieuwe boek van Abraham Verghese: “De Heelmeesters” (vertaald door Otto Biersma en Paul Bruijn en uitgegeven door “De Bezige Bij”), dat vanaf 10 juni in de boekwinkel verkrijgbaar is.

Morgen: deel vijf van deze serie.


Lees “De Heelmeesters” zelf !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *