Voorpublicatie: De Heelmeesters (deel 3)

Dit is deel drie van een serie van zes voorpublicaties.

Het boek “De Heelmeesters”, van Abraham Verghese, ligt vanaf 10 juni in de winkel

Zonder dat ik een foto van haar had, stelde ik me voor dat de vrouw op het plaatje mijn moeder was, die door de jongensachtige engel met de speer dreigde te worden doorboord. ‘Wanneer kom je nou, mama?’ vroeg ik dan en mijn stemmetje weerkaatste tegen de kille betegelde wanden. Wanneer kom je nou?


Ik fluisterde het antwoord: ‘Mijn God!’ Dat was mijn enige houvast: dokter Gosh’ reactie toen ik voor het eerst daar naar binnen was gelopen en hij op zoek naar mij achter me aankwam en over mijn schouders naar de afbeelding van Sint Theresia keek; hij tilde me met zijn sterke armen op en zei met een stem die niet onderdeed voor de autoclaaf: ‘Volgens mij komt ze, mijn God!’

Sinds mijn geboorte zijn er zesenveertig plus vier jaar verstreken en als door een wonder ben ik in de gelegenheid om die kamer weer binnen te gaan. Ik voel me nu te groot voor die stoel en het vest ligt als de amict van een priester boven op mijn schouders. Maar de stoel, het vest en de kalenderplaat met de tranverberatie zijn er nog steeds. Ik, Marion Stone, ben veranderd, maar de rest bijna niet. In de ongewijzigde kamer blader ik terug in tijd en herinnering. Door die nog even heldere afbeelding van Bernini’s beeld van Sint Theresia (nu ingelijst en achter glas om te bewaren wat mijn moeder had opgehangen) kom ik daar niet onderuit.

Ik word gedwongen enige orde aan te brengen in de gebeurtenissen in mijn leven, te vertellen dat het hier begon, en dat er daarna als gevolg van dit dat gebeurde, en dat het eind op die manier verbonden is met het begin, en zo zit ik nu hier. We betreden ongevraagd dit leven, en als we geluk hebben vinden we een doel dat verder reikt dan honger, ellende en een vroege dood, wat, laten we het niet vergeten, normaal gesproken ons lot is. Ik werd volwassen en vond als doel een leven als arts. Het was niet zozeer mijn bedoeling om de wereld te redden als wel om mezelf te genezen.

Weinig dokters zullen het toegeven, en zeker de jongere niet, maar onbewust geloven we aan het begin van onze carrière dat we door anderen te helpen onze eigen wonden genezen. En dat is ook zo. Maar het kan ook nog diepere wonden slaan.

Ik heb gekozen voor de chirurgie vanwege Mater, dat baken tijdens mijn kindertijd en puberteit. ‘Wat is het moeilijkste wat je kunt gaan doen?’ vroeg ze toen ik haar op de zwartste dag in de eerste helft van mijn leven om advies vroeg. Ik geneerde me. Mater had het gat tussen ambitie en opportunisme zo gemakkelijk blootgelegd. ‘Waarom moet ik doen wat het moeilijkste is?’ ‘Omdat je een instrument van God bent, Marion. Laat dat instrument niet in zijn koffer zitten. Speel erop! Laat geen stukje van je instrument onontdekt. Neem geen genoegen met een kinderliedje wanneer je het Gloria kunt spelen.’

Dit was deel drie van een serie van zes previews van het nieuwe boek van Abraham Verghese: “De Heelmeesters” (vertaald door Otto Biersma en Paul Bruijn en uitgegeven door “De Bezige Bij”), dat vanaf 10 juni in de boekwinkel verkrijgbaar is.

Morgen: deel vier van deze serie.


Lees “De Heelmeesters” zelf !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *