Column: missie

Stel je voor, je wordt midden in de nacht, badend in het zweet, wakker van een nachtmerrie die je hebt gehad. Het verhaal was zo intens en shockerend dat je opspringt om een pen en papier te pakken en het helemaal uit te schrijven. Je bent er dik een half uur mee bezig om het in grove lijnen op papier te krijgen en keert daarna terug naar je bed. Een paar dagen later lees je het verhaal nog eens door en het kippenvel staat je meteen weer op de armen. Je weet dat je een goed verhaal in handen hebt…
  
Dat is wat mij overkwam in 2010. Nog nooit eerder had ik mijn inspiratie uit dromen gehaald maar deze was zo realistisch en zo absurd dat ik niets anders kon. Dagen lang heb ik met het zelfde verhaal in mijn hoofd rond gelopen, scenario's op een rijtje gezet en het uitgebreid, meer hoefde ik niet te doen. Het verhaal was er al.

Enthousiast als dat ik was sprak ik met één van mijn beste vrienden, die in Amerika woont, over het voorval. Ik vertelde haar dat ik een fantastische droom had gehad maar ging er niet inhoudelijk op in. Echter zorgde dit er voor dat zij zich haar droom van die nacht herinnerde en die begon ze tot in de details aan mij te vertellen. Mijn hart heeft nog nooit zo snel geklopt als op dat moment en ik denk dat zij mij nog nooit zo in shock heeft gezien. Mijn vriendin vertelde mij de andere helft van het verhaal. Wij hadden de zelfde droom gedeeld, tot in de details aan toe, maar beide vanuit een ander perspectief. Dat was het moment waarop onze verhalen samen kwamen en omsmolten tot wat nu mijn manuscript is. Een duidelijker teken kan je toch niet krijgen? Als dit verhaal er niet om schreeuwt om geschreven te worden, dan durf ik het ook niet meer te zeggen.

Ik kan niet zeggen dat ik ooit eerder inspiratie uit dromen heb opgedaan, meestal komt het voort uit iets wat ik gezien heb op tv of in het theater of wellicht een gesprek wat ik opvang op straat. De straat is een broedplaats van verhalen die allemaal in de rij staan om gehoord te worden, het is bijster interessant. Je vangt een flard van een gesprek op en vervolgens doet je gedachte de rest. Daarom was het voor mij zo bizar om een verhaal kant en klaar aangeleverd te krijgen, inclusief visie namen en locaties. De meest geniale verhalen zijn ooit als droom begonnen, Frankenstein bijvoorbeeld, of Jeckyll & Hyde. Dan is het toch onmogelijk om er aan te twijfelen?

Ik ben nu drie jaar verder en het verhaal aan het herschrijven. Ondertussen wordt het proef gelezen door twee personen, één professional en één fantasy lezer en de tips en ideeën die daar uit komen zijn geniaal. Ze maken het verhaal sterk en geven het structuur. Het mooiste van de situatie is echter hun reacties op de allereerste scène, het kippenvel-moment. Zij stelde precies de zelfde vragen als ik toen ik wakker werd en daarmee weet ik dat mijn missie nu al geslaagd is.
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *