Column: Ik zie… ik zie…

Ik schreeuw het haast uit; ‘Ooooooh…myyyyyy…gaaaawd!!!’ Met het heerlijke West-Virginiaanse accent wat nog wel eens boven komt drijven maak ik mijn enthousiasme kenbaar. Als donderslag bij heldere hemel werd het mij duidelijk. Ik weet wat mijn genre is.

Maanden, nee, jaren lang heb ik lopen tobben. Het is niet zo dat ik er dagelijks over heb nagedacht maar als mensen mij de vraag stelden wat ik dan toch schrijf voelde het iedere keer weer als een steek onder water. Verhalen, boeken, een manuscript. Dat soort antwoorden gaf ik dan. Natuurlijk wilde ik, en nog steeds, niet te veel ingaan op mijn huidige manuscript, daar is het te vers voor, maar een voldaan antwoord is het ook niet. Maar nu weet ik wat ik kan zeggen. Post-apocalyptische verhalen. Een kort en bondig antwoord wat precies de kern raakt. Stom dat het mij zo lang heeft geduurd om me dit te realiseren want het is absoluut de waarheid en dat is het altijd al geweest.

Al vanaf mijn jeugd ben ik dol op horror en suspense. Mijn boekenvoorkeur ging altijd al uit naar verhalen waarin een gevecht om te overleven plaats vind. Ik lees nog steeds met plezier Thea Beckmans ‘kinder van moeder aarde’ of Paul van Loons ‘Lyc-drop’, ik kijk naar series zoals de ‘walking dead’, ‘Buffy’,’survivors’ en ben dol op ‘doomsday preppers’. Hoe heb ik me niet kunnen realiseren dat dit ook het genre is waar ik in schrijf? Nu dat ik het weet kan ik mezelf tegen mijn kop aan slaan… maar hoe bizar is dit?

Wat schrijf ik? Verhalen met een post-apocalyptisch tintje, waarin de hoofdpersoon geconfronteerd wordt met een situatie buiten zijn of haar macht en daarin moet zien te overleven. Een eenzame held of heldin die zijn weg moet zien te vinden in een nieuwe, andere, wereld waar haast geen reden om te leven bestaat. Toch is er altijd een klein streepje licht, hoop, om je aan vast te klampen. De taak, de reden, de oorzaak dat de held(in) nog leeft… mijn reden om het verhaal te schrijven. Dat is waar ik over schrijf.

Ik ben net 26 geworden, ik schrijf al sinds ik het kan en pas nu zie ik wat al die tijd al als een paal boven water heeft gestaan. Erg kan ik het toch niet vinden. Het luid een nieuwe, spannende, tijd in. Ik ben me bewuster van wat en hoe ik schrijf, ik hecht er veel meer belang aan. Het is voor mij een teken dat ik er klaar voor ben om mijn werk naar een hoger niveau te tillen. Ik ben er klaar voor om er mee naar de buitenwereld te treden.

De toekomst wordt spannend. NaNoWriMo (Nation Novel Writing Month) komt er aan en ik wilde me gedurende deze maand volledig op mijn manuscript gaan concentreren. Maar mijn nieuwe inzicht gooit iets wat roet in dat plan. Ik heb de plotselinge drang om mij te gaan meten aan andere schrijvers. Om er achter te komen waar ik sta met mijn verhalen en of ik mensen kan boeien, interesseren, met mijn rare hersenkronkels. Dus ga ik er voor! Ik ga aan schrijfwedstrijden mee te doen, mijn manuscript uitbreiden, contacten aanleggen. Ik ben er klaar voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *