Gelukkig ben ik niet de enige – Brené Brown

Titel: Gelukkig ben ik niet de enige, maak van schaamte en kwetsbaarheid je kracht
Auteur: Brené Brown
Uitgeverij: Lev.
ISBN: 978 94 005 0429 5

Brené Brown zou zich moeten schamen! Als wetenschapper zou ze moeten weten dat je geen algemene conclusie kunt trekken over de gehele populatie op basis van onderzoek naar een niet-representatieve steekproef. En toch is dat wat ze al gelijk bij de inleiding doet: “Maar na zes jaar lang honderden vrouwen over hun leven te hebben geïnterviewd, weet ik dat iedereen schaamte ervaart.” Serieus? Onderzoek naar vrouwen en dan conclusies trekken die voor iedereen (dus ook mannen) gelden? Schaam je diep, Brené!

Of nee, eigenlijk toch niet. Ten eerste leert het boek “Gelukkig ben ik niet de enige” ons namelijk dat “schaamte” helemaal niet werkt. Van schaamte worden we passief, niet beter. Schaamte maakt dat we ons slecht voelen over wie we zijn. Schuldgevoel daarentegen gaat over gedrag, en biedt ons de kans te verbeteren.

Ten tweede moet ik toegeven dat ik me in veel van de vrouwen die Brown heeft geïnterviewd herken. Veel van de gevoelens en gedachten die de vrouwen aanhalen beleven mannen ook zo. Alleen mogen wij dat natuurlijk niet laten merken.

En ten slotte erkent Brown het zelf ook en is ze juist daarom haar onderzoek gaan uitbreiden naar mannen. Het laatste deel van het boek is daaraan gewijd. Maar omdat dit jong onderzoek is, zijn er nog minder resultaten.

Ze hoeft zich dus niet voor die eerste opmerking te schamen (hooguit schuldig te voelen), maar zou ze zich voor het boek moeten schamen? Nee, niet bepaald, want haar “Schaamteveerkrachttheorie” wordt diepgaand en uiterst toegankelijk toegelicht. Volgens Brown zijn er uiteindelijk vier belangrijke elementen in het vergroten van je eigen schaamteveerkracht: je moet durven erkennen dát je je schaamt en waar dit door getriggerd is, vervolgens moet je kritisch bewustzijn richting die triggers ontwikkelen. Dan is het zaak om contact te maken met anderen en ook durven uitspreken dat je je schaamt. Want daarmee haal je de schaamte, dat monster, uit de schaduw in het licht. En in het licht kan het niet overleven.

In de theorie klinkt het best simpel, in de praktijk is het natuurlijke en stuk lastiger. Brown geeft dit ook toe en haar persoonlijke voorbeelden illustreren dit. Schaamteveerkracht zorgt er volgens Brown ook niet voor dat je je niet meer schaamt, maar dat je er beter mee om kunt gaan.

Een belangrijke les, die iedereen ten harte zou moeten nemen. Niet moeilijk, want door het boek te lezen besef je ook hoezeer onze samenleving, cultuur, onze wereld, eigenlijk gebaseerd is op schaamte. Mensen die zich schamen en dit proberen te ontwijken door anderen zich te laten schamen. Een eindeloze ellende. Tijd om hier dit een halt toe te roepen.

Ik kan niet wachten tot ze haar onderzoek naar mannelijke schaamte heeft afgerond. Kijken of de bevindingen verder gaan dan haar niet al te revolutionaire ontdekking dat mannen vooral niet als “zwak” gezien mogen worden, en in hoeverre haar schaamteweb en schaamteveerkrachttheorie ook door ons gebruikt kunnen worden.

Maar wat de uitkomst ook is, ook ik heb uit dit boek een paar nieuwe inzichten opgedaan. Sommige waren best pijnlijk. Maar zoals men dan zegt: “Outside of the comfort zone is where the magic happens.” Om echt impact te hebben moet een boek af en toe wat heilige huisjes omver schoppen. Doet ze goed!

Waardering: 7,5/10


Lees “Gelukkig ben ik niet de enige” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *