Ciao Buurman – Renée de Haan

Titel: Ciao Buurman!
Auteur: Renée de Haan
Uitgeverij: Trivium Uitgeverij
ISBN: 978-90-79180-06-6
Taal: Nederlands

Elke vakantie opnieuw, meestal na een flesje wijn, betrap ik mezelf op de gedachte: “Waarom zou ik niet gewoon uit Nederland vertrekken om hier te gaan wonen?”. En elke keer opnieuw doe ik het niet, want ik zou zoveel moeten opgeven voor de sprong in het diepe.

Renéé de Haan heeft die sprong echter wel gewaagd, samen met haar man en drie kinderen. Ze lieten hun huis, werk en vrienden achter in Den Haag en vertrokken naar een dorpje in het zuiden. Een dorpje waar ze een huis hadden gekocht dat ze eigenlijk alleen kenden doordat ze daar tijdens vakanties wel eens iets met de vorige bewoners hadden gedronken.

De auteur was/is journalist en publiceert regelmatig voor diverse vakbladen. Je zou dus een boek verwachten dat volledig literair verantwoord is. Lange, rollende zinnen zonder ook maar een enkele fout. Die verwachting komt echter niet uit. Al in het voorwoord valt op: dit is geen journalistiek werk. Het is ook geen werk van een full-time romanschrijver. Ze gebruikt korte zinnen en schrijft vooral vanuit zichzelf. De eigen ervaringen en emoties, dat is waar dit boek mee volstaat. Ze schrijft eigenlijk niet, ze verteld gewoon een verhaal en gebruikt het papier als toevallig aanwezig middel.

Normaal zou ik een boek dat zo een eerste indruk maakt niet veel aandacht hebben geschonken, maar aangezien de uitgeverij zo vriendelijk is geweest om een recensie-exemplaar op te sturen voordat het boek in de winkel ligt, heb ik doorgezet en ben ik door gaan lezen.

Dat was een goede beslissing. Of een slechte beslissing, het hangt er maar vanaf hoe je er naar kijkt. In ieder geval ben ik niet meer gestop met lezen tot ik het in een ruk uit had (met een kleine pauze voor het ontbijt).

Het boekje bevat 37 hoofdstukken, die elk een op zichzelf staande anekdote kunnen vormen. De Haan schrijft over het kopen van het huis, de moeite om het schoon te krijgen (zonder stroom, water, of gas en over de vele cultuurverschillen. Vooral deze cultuurverschillen leiden soms tot hilarische verhalen die een royale lach ontlokken aan de lezer. Ongetwijfeld kunnen de hoofdpersonen uit het boek er zelf, na zoveel tijd, ook om lachen. Maar om het mee te maken lijkt me soms nogal frustrerend. Klassiek is wat mij betreft de anekdote waarin verteld wordt hoe de “Olandesi” moest bewijzen dat haar kleine dochtertje toch echt in de tweede klas thuishoorde. Bureaucratie die vaardig werd omzeild met een geniale actie.

Maar de cultuurverschillen werken natuurlijk ook de andere kant op. Want probeer maar eens aan uit te leggen wat het Sinterklaasfeest eigenlijk inhoudt. Vooral in een land waar de kinderen de bezem pakken om het strooigoed op te ruimen.

Hoewel af en toe doorschemert dat er ook wat korte “klussen” gedaan werden (jurylid bij een enigszins corrupte talentenshow, bijvoorbeeld) is onduidelijk hoe de familie De Haan de zaken praktisch regelde. Geen woord over inkomen, werk, papieren etcetera. Voor de would-be emigrant is Ciao Buurman! dan ook waardeloos als naslagwerk. Maar, met de zomer in aantocht is het een aanrader voor iedereen die eens lekker wil ontspannen met een leuk boekje dat je absoluut doet lachen.


Ciao Buurman zelf lezen?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *