De labyrintrenner 3; De Doodskuur – James Dashner

Titel: De Labyrintrenner 3; De Doodskuur
Auteur: James Dashner
Uitgever: Q
ISBN: 978 90 214 5738 3

Na “De Labyrintrenner” en “De Schroeiproeven” komt de trilogie in “De Doodskuur” ten einde. Thomas en zijn vrienden zijn eerder ontsnapt uit een levensgevaarlijk doolhof, om vervolgens te ontdekken dat de vrije wereld is verwoest door een natuurramp en een bijzonder wrede ziekte. Een organisatie, WICKED, probeert een geneesmiddel te vinden. Alleen doen ze dat op een manier die Thomas en de zijnen niet geheel aanstaat.

In dit deel ontsnappen de hoofdpersonen uit de macht van WICKED en moeten ze zich staande houden in een wereld waar het grootste deel van de mensheid ziek is en langzaam verandert in zombies. Sommigen willen een opstand organiseren. Maar uiteindelijk is iedereen er vooral op uit om zijn eigen hachje te redden. Voor Thomas, Theresa, Minho en Brenda betekent dit vooral WICKED ontlopen en ondertussen proberen te vermijden opgegeten te worden door een stel Cranks.

Dit derde deel in de serie is weer heel anders dan de voorgaande twee. Dit is ontverwacht, want meestal zijn series min of meer in dezelfde setting geschreven. Dashner heeft lak aan die traditie. Zijn eerste deel heeft een claustrofobische sfeer, deel twee biedt juist beangstigend veel ruimte, en deel drie is eigenlijk één grote puinhoop. Hiermee maakt hij een mooi onderscheid tussen de drie fases, waarin ook het besef van wat er nu eigenlijk aan de hand is groeit. Wat dat betreft zou de verhaalcontext een mooie counter zijn voor het (on)begrip van de lezer. Want hoe meer je begint te begrijpen, des te chaotischer wordt het allemaal. Hierdoor verliest de serie gaandeweg wel een deel van de kracht van het eerste deel. De spanning van “De Labyrintrenner” werd immers veroorzaakt door een zeer zorgvuldig gecreëerde en afgewogen structuur.

Een belangrijke vraag bij een afrondend deel van een serie: hoe loopt het af? Anders dan je misschien zou verwachten. Puur verhaaltechnisch eindigt Dashner op een manier die je liever niet had gezien, maar wel logisch is. Maar ook besef je op het eind dat iedereen in het boek eigenlijk alleen maar deed wat hen het beste leek. Dit herinnert me aan een tegeltje op het bureau van een collega: “Het verhaal van Roodkapje verloopt heel anders wanneer je het vertelt vanuit het perspectief van de Wolf”. Of Dashner het zo bedoelt heeft, geen idee. Maar het is toch een interessante ontdekking.

Met dit derde deel van de trilogie is de serie trouwens nog niet afgelopen. Voor juni 2015 is al een prequel aangekondigd. En het zou me ook niet verbazen als er nog een post-quel komt. Want het eind is open genoeg om er nog een vervolg op te laten komen.

Waardering: 7/10


Lees “De Labyrintrenner 3; De Doodskuur” zelf!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *