Schokgolf – Frank van Zwol

Titel: Schokgolf
Auteur: Frank van Zwol
Uitgever: Karakter
ISBN: 978 90 452 1069 8

In 2010 werd het vliegverkeer tussen de VS en Europa grotendeels stilgelegd vanwege een aswolk. De oorzaak: de vulkaan Eyjafjallajökull was uitgebarsten. Tegen zulke krachten der natuur staat de mens machteloos. Maar… was dit wel een natuurlijk fenomeen? Of zat er iets anders achter?

In “Schokgolf” bouwt Frank van Zwol een verhaal op het idee dat het mogelijk zou zijn om vulkaanuitbarstingen kunstmatig op te wekken. Hij doet dit via Tom Brandt, oud-marinier en natuurfotograaf. En af en toe ook nog werkzaam voor de Militaire Inlichtingen en Veiligheidsdienst (MIVD). Op een foto-trip raakt Brandt betrokken bij een ongeval. De oorzaak lijkt een toevallige aardbeving. Terwijl Tom probeert te achterhalen wat er precies aan de hand was, komt de MIVD met een missie op de proppen. En natuurlijk blijkt er iets aan de hand te zijn.

De bevingen waren niet zomaar een natuurverschijnsel. Nee, ze waren veroorzaakt door de Wraak van Allah!

Middels deze verhaallijn verweeft Van Zwol de genres van rampenfilm (in boekvorm) en terrorisme-thriller met elkaar. Dat soort combinaties van genres gebeuren wel vaker. Steeds vaker zelfs. Soms levert dit wat “gezochte” combinaties op. Soms is het een regelrechte misser. Soms lukt het netjes. En soms valt het niet op dat er gecombineerd wordt.

En juist die laatste gevallen, waar je als lezer heel natuurlijk meegaat met de (nieuwe) stroming, dat zijn de beste. Van Zwol doet dit. Op geen moment voelt het verhaal of de grote lijn gedwongen aan. Goed, af en toe gedragen wat personages zich net ietwat te opzichtig. Hierdoor komen “verrassingen” niet allemaal even goed uit de verpakking. Maar over het geheel genomen leest “Schokgolf” heel vloeiend.

Ook het realiteitsgehalte van het plot is van voldoende hoog niveau om aannemelijk te zijn. Althans, voor mij als geologie-leek. De uitleg die Van Zwol geeft over de geologische gebeurtenissen klinkt niet heel vergezocht en past binnen de (vage) herinneringen die ik heb aan de natuurkundelessen die ik ooit op school mocht volgen.

Alleen het eind.

Het eind is wat zwak. Bewust of onbewust kiest Van Zwol hier voor een wat gemakkelijke stijlfiguur en een sprong in de tijd. Dat roept vragen op, die deels in de epiloog worden beantwoord. Heel bevredigend is deze epiloog echter niet.

Het doet denken aan de Sherlock Holmes verhalen, waarin Holmes verklaart waarom hij wist wie de dader was. Daarbij altijd bewijsmateriaal gebruikend dat in het verhaal ervoor nooit beschreven was. Niets ten nadele van het geniale schrijven van Sir Arthur Conan Doyle, maar dat heb ik altijd als onbevredigend ervaren. Ik wil dat de ontknoping geheel gebaseerd is op aanwijzingen die ik ook had. Waarbij de combinatie van deze aanwijzingen verrast, maar tegelijkertijd een heel hoog “Duh”-gehalte heeft.

Zo ook de epiloog. Deze is een stuk minder sterk dan het verhaal dat ik net gelezen had. En dan heeft Van Zwol er ook nog een klein beetje geo-politiek moralisme aan toegevoegd. Jammer, want het verhaal zelf is ijzersterk.

Waardering: 7/10


Lees “Schokgolf” zelf!

Over Jeroen L

Eén van de oprichters van LekkerLezen.net. In het dagelijks leven actief als bedrijfskundige/docent, 's avonds het liefst met de neus in een goed boek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *