Piep zei de muis – M.J. Arlidge

Titel: Piep zei de muis
Auteur: M.J. Arlidge
Uitgever: Boekerij
ISBN: 978 90 225 7632 1

Vol goede moed en geheel blanco begin ik te lezen in “Piep zei de muis”. Een boek over inspecteur Helen Grace die op een moordzaak wordt gezet. In een verlaten huis wordt een dode man aangetroffen. Kort daarop wordt zijn hart thuisbezorgd bij zijn gezin. Grace vermoedt dat dit niet het enige slachtoffer zal zijn. En inderdaad, er is een seriemoordenaar bezig.

Al lezende begon me wat te dagen. Ik ken deze personages ergens van. Of was er nog een andere thriller waarin de hoofdpersoon wel een heel bijzondere manier heeft om de spanning te laten wegebben? Ik zoek de site er op na en inderdaad. Bijna een jaar geleden recenseerde ik “Iene Miene Mutte” van dezelfde schrijver. Nu vallen de stukjes op hun plaats en kan ik de verwijzingen naar eerdere gebeurtenissen beter plaatsen.

Maar dit zegt me nog iets, iets dat verder gaat dan puur de inhoud. Het zegt me iets over de “blijf-hangen-factor”. Ik heb “Iene Miene Mutte” bij de recensie een 7,5 gegeven en voelde enig enthousiasme bij de manier waarop Arlidge de clichés een stukje verder brengt.

Maar dat het me zoveel moeite kost het boek te herinneren geeft aan dat het ook een vluchtige leeservaring is. Leuk en spannend, voor zolang het duurt. Een beetje zoals sommige films, waarvan ik de titels nooit onthoud. Steeds opnieuw kijk ik ze en realiseer ik me in de laatste 10 minuten dat ik de film al ettelijke keren heb gezien.

Zo een boek zou “Piep zei de muis” ook kunnen zijn. Eigenlijk wel fijn, want dat betekent dat je er meerdere zomervakanties plezier van kunt hebben. Overigens valt wel op dat Arlidge een kleine verbeteringsslag heeft gemaakt ten opzichte van het vorige boek. Daar vond ik het voorspelbaar. Ook bij deze titel was ik bang dat het te voorspelbaar verrassend zou zijn, maar Arlidge weet er toch nog een goede onverwachte draai aan te geven.

“Piep zei de muis” is dus een spannende, maar vergankelijke leeservaring.

Is dit erg? Nah, niet echt. Je bent lekker van de straat en hebt wat afleiding. Arlidge schrijft laagdrempelig en gooit er een paar twists in waar je blij van wordt. Maar een life changer is het niet. Maar dat hoeft ook niet.

Waardering: 8-/10


Lees “Piep zei de muis” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *