Klikspaan – M.J. Arlidge

Titel: Klikspaan
Auteur: M.J. Arlidge
Uitgever: Boekerij
ISBN: 978 90 225 7851 3

“Klikspaan” is inmiddels de vierde Arlidge die ik mag lezen. Wederom met een titel die is gebaseerd op een kinderrijmpje. Maar (net als bij “Pluk een roos”)  is de link met het verhaal ver te zoeken. In dit deel wordt Southampshire geteisterd door een reeks branden. Steeds drie per nacht. Twee bij bedrijven en een bij een woonhuis. Elke keer weer. Aan Helen Grace om de dader te pakken. Dit doet ze weer vol vuur en inspiratie. M.J. Arlidge, aan de andere kant, lijkt het vuur en inspiratie een beetje kwijt.


Natuurlijk heeft Arlidge het zichzelf moeilijk gemaakt door in eerdere delen de belangrijkste antagonisten uit het verhaal te halen. Daardoor is de doorgaande verhaallijn, met alle politieke machinaties binnen het korps en de gemeente, doorbroken. Weliswaar zet Arlidge in dit deel alvast de lijntjes uit voor toekomstige ontwikkelingen, maar die komen in dit deel onvoldoende naar boven. Jake is zo goed als buiten beeld. Charlie lijkt stabiel. De nieuwe commissaris is niet echt heel dominant.

En dus moet het verhaal het alleen maar hebben van die jacht op de pyromaan. Dat er op een gegeven moment verdenkingen richting een brandweerman worden geuit zou voldoende brandstof moeten zijn voor een strijd tussen politie en brandweer. Maar helaas, ook hier wil de vlam niet echt in de pan slaan.

Het onderzoek kabbelt een beetje voort en het verhaal blijft netjes binnen de lijntjes van het genre. Een tijdje zonder ook maar enige aanwijzing. Dan volle actie richting een verdachte. Dan terug naar af. En uiteindelijk een ontknoping die toch weer anders is. Maar zelfs dáár kan ik niet heel warm van worden.

Het meest spannende aan dit boek is eigenlijk nog het laatste hoofdstuk, dat moet dienen als een aanwijzing voor things to come. Als een echte cliffhanger die ons ertoe moet brengen ook het volgende deel te kopen. Dat die cliffhanger breekt met een paar clichés van het genre is helemaal top, maar ik vraag me af of ik de doelgroep ben die Arlidge voor ogen heeft.

Arlidge wordt met elk boek, zo lijkt het me, toegankelijker. Simpeler. Alsof hij zijn verhalen steeds meer omlaag schrijft. Enige intelligentie is voor deze boeken niet nodig. Maar het wordt niet alleen toegankelijker, het wordt ook suffer. “Iene Miene Mutte” vond ik nog erg de moeite waard. “Makkelijk leesbaar, originele verhaallijn en boeiende personages”, zei ik toen. Daarvan is alleen het “makkelijk leesbaar” over….

Zonde.

Waardering: 6-/10


Lees “Klikspaan” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *