Ik ben de nacht – Ethan Cross

Titel: Ik ben de nacht
Auteur: Ethan Cross
Uitgever: Boekerij
ISBN: 978 90 225 7369 3

De teaser wist me meteen te raken. “Ik ben de nacht” belooft een spannende thriller te worden over een seriemoordenaar. Maar dan gezien vanuit het gezichtspunt van de seriemoordenaar en niet het gebruikelijke perspectief van de politieman. Toen het eerste hoofdstuk uit was, slaakte ik echter een teleurgestelde zucht. Het had er alle schijn van dat dit zo een standaardthriller zou gaan worden.

Toch niet!

Net op het moment dat je jezelf realiseert dat dit meer van hetzelfde is, slaat Cross een verrassende richting in. Ineens komt er een nieuwe speler op het podium. Er vallen meer doden, alleen klopt er iets niet. Maar wat? Tja, daarover wil ik niets verklappen, want daarmee zou ik je beroven van het leesplezier waar ik nog van aan het nagenieten ben. Cross werpt lijntjes uit als een vliegvisser, bombardeert ons met allerlei aas, zodat we niet anders kunnen dan happen. Daarmee haalt hij je het boek in en raak je gevangen in de netten van zijn gelaagde verhaal.

Spannend. Bijzonder spannend. Ik moet me beheersen om niet met overdreven lovende termen te komen, omdat dit me zou dwingen het te onderbouwen. Maar daarmee zou ik weer teveel verraden! Maar vooruit, een citaat uit het begin van het boek. De moordenaar zit in een bar en ziet op de TV dat één van zijn slachtoffers toch niet dood is: “‘Ze ligt op dit mment onder politiebewaking in het ziekenhuis.”
Hij leunde achterover. Hoe is het mogelijk
‘Gefeliciteerd, Jim’, zei hij hardop. ‘Nu staat het gelijk, zullen we maar zeggen.’
Hij merkte dat de oudere man naast hem aan de bar een lepel met gebakken aardappelen halverwege zijn mond en zijn bord liet angen. Hij draaide zich naar hem toe en zag dat de man hem aanstaarde. op de bar voor hem lag een opengeslagen krant. Ongetwijfeld stond daar een foto in van Francis Ackerman junior. De man trilde en stukjes gebakken aardappelen vielen op zijn schoot maar hij leek het niet te merken.
Ackerman zuchtte en schudde zijn hoofd. Mijn werk is nooit af. ‘Wilt u een spelletje doen?’ zei hij?” (p.34)

Waardering: 9/10


Lees “Ik ben de nacht” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *