De oorsprong (Atlantis 1) – A.G. Riddle

Titel: De Oorsprong (Atlantis 1)
Auteur: A.G. Riddle
Uitgever: Boekerij
ISBN: 978 90 225 7260 3

Clocktower is een wereldwijd opererende geheime dienst. Niet gelieerd aan welke regering dan ook, strijdt het tegen terrorisme. Maar dan wordt de organisatie het doelwit van een gecoöordineerde actie, waarbij het merendeel van de agenten omkomt. David Vale is een van de weinigen die ontsnapt.
Ondertussen werkt Kate Warner in Jakarta aan onderzoek naar Autisme. Tijdens de golf van geweld die Clocktower overspoelt worden twee van “haar” kinderen ontvoerd. Ze zoekt hulp bij de politie, die wat smeergeld verwacht.

Al snel weet David een gecodeerde boodschap te ontcijferen en blijken de paden van Kate en David elkaar te moeten kruisen. En dan blijkt dat sprake is van een wereldwijde samenzwering. Eentje die al eeuwen oud is. Eentje die draait om Atlantis en de oorsprong (en toekomst) van de mensheid. Er blijkt een oorlog gaande. Een oorlog die het voortbestaan van onze soort als inzet heeft.

Riddle schrijft op een manier die zijn naam eer aan doet: in raadsels. Als lezer wordt je van de ene verrassing naar de andere gesleept. Ik betrapte mezelf er bij tijdens het lezen van “De Oorsprong” herhaaldelijk op dat ik begon te twijfelen wie er nu eigenlijk de good guys waren en wie de bad guys. Kate en David strijden voor het goede, en de tegenpartij is moordzuchtig en neemt het niet zo nauw met de grenzen van de moraliteit. Alleen, wat nu als de tegenstanders eigenlijk gelijk hebben? Dan zijn ze ineens -ongeacht hun methoden- de good guys. En dan zijn de hoofdpersonen (onbewust) degenen die het probleem in stand houden.

Een ander raadsel dat Riddle creëert ontstaat doordat hij ons het totaaloverzicht onthoud. Er gebeurt van alles, maar we zien dat alles enkel gebeuren vanuit de gezichtspunten van de aanwezigen. Hierdoor krijgen we slechts flarden te zien. Natuurlijk probeer je daar een totaalbeeld uit op te maken, maar dit lukt slechs deels. Hierdoor blijk je in het duister tasten. Het doet denken aan de vier geblinddoekten die een olifant betasten: de een voelt de slurf en denkt te maken te hebben met een slang. Een ander voelt een been en weet zeker dat er een boom staat. Weer een ander voelt de flank en denkt een muur te voelen en de laatste voelt weer wat anders.

De samenzweringen zijn complex, met bovendien samenzweringen binnen samenzweringen en afsplitsingen daarvan. Het wordt ingewikkeld. Soms onbegrijpelijk. En toch doet dit niet af aan de spanning. Want je wil, je moet, weten hoe het afloopt. Wat doet die Nazi-onderzeeër op Antartica? Waarom zijn die twee kinderen zo speciaal? Wat is het doel van al die proeven op mensen?

Aan het eind van dit eerste deel van de trilogie wordt veel duidelijk. Maar niet alles.

Iets zegt me dat deel twee me weer in de war gaat brengen. Dat alles wat ik nu denk te weten totaal nergens op slaat.

Waardering: 9/10


Lees “Atlantis (1): De Oorsprong” zelf!

Over Jeroen L

Eén van de oprichters van LekkerLezen.net. In het dagelijks leven actief als bedrijfskundige/docent, 's avonds het liefst met de neus in een goed boek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *