Het Sprookjesboek van Isak – Sandra Isaksson

Titel: Het sprookjesboek van Isak
Auteur: Sandra Isaksson
Uitgeverij: Snor
ISBN: 978 94 631 4004 1

“Het idee voor dit boek kreeg ik toen ik mijn kinderen oude sprookjes voorlas en de neiging kreeg om ze een klein beetje te herschrijven en ze op te frissen. Terwijl ik hiermee bezig was, begon ik zelf sprookjes te schrijven, gebaseerd op legendes en verhalen uit mijn eigen kindertijd of helemaal zelfverzonnen verhalen.”  Aldus het voorwoord van “Het sprookjesboek van Isak”.

Nu ben ik een liefhebber van sprookjes in hun authentieke vorm – voor zover die al bestaat bij sprookjes natuurlijk. Tegenwoordig lijken alle verhalen geschikt gemaakt te moeten worden voor tere kinderzieltjes, waarmee de gruwelen van de wereld verborgen worden. Nu zijn die wandaden juist vaak de symboliek van het verhaal. Haal je ze eruit, dik je het verhaal in, dan is het als het kijken naar een foto van een verre voorouder; je herkent het nog wel, maar de ziel is eruit.

Zoals ik al in eerdere recensies heb aangegeven hou ik enorm van sprookjes; van de levenslessen, de verborgen symboliek waar je over na kunt denken, over kunt sparren met anderen. Verhalen waar je dagen mee bezig kan zijn om voor jezelf te doorgronden; niet wat de auteur toch bedoeld zou hebben, maar wat het verhaal over jouw leven zegt. Zie hiervoor bijvoorbeeld mijn recensie van “Waarom de heks in de oven verdween”.

Je voelt het al aankomen. Dat vind ik dus de makke van “Het sprookjesboek van Isak”.  Bijvoorbeeld uit het verhaal van Roodkapje: “Een houthakker, die hout wilde verkopen, klopte op de deur. Omdat hij niemand hoorde, deed hij de deur open.” (blz. 5). Mijn eerste reactie is dan: “wat een enge kerel, die zo je huis in komt als hij niks hoort.”

Misschien inderdaad een nieuwe les: laat geen touwtje uit je brievenbus hangen als je geen vreemden binnen wilt laten. Maar daar ging het niet om in het verhaal van Roodkapje. Je snapt, ik sla helemaal op tilt, raak verstrikt in de afwijkingen en kan niet meer genieten van het verhaal.

Uiteraard zal je kleuter daar geen last van hebben en zegt het vooral iets over mij. Maar ja, ik als recensent zou Isak adviseren vooral eigen verhalen te vertellen en de oude jeugdidolen intact te laten. Dan voeg je ook echt iets nieuws toe aan de verhalenkracht. Een verhaal als “Een dag in Tingleby”  heeft mogelijk minder symbolische waarde, maar je geniet mee met de kinderen op die regenachtige dag.

Overigens is dat ook waar sommigen Isak van zullen kennen; de vele illustraties op behang en kop- en schotels in een gezellige, kleurrijke Scandinavische stijl van huizen en bomen onder de naam Tingleby. Op die manier is ook “Het Sprookjesboek van Isak” vorm gegeven. In heldere kleuren, levendige, maar simpele afbeeldingen. Een ware streling voor het oog, die een kind zeker kunnen stimuleren zijn of haar eigen creativiteit te ontdekken.

Ik pleit dus voor een volgend boek: “De eigen kinderverhalen van Isak”, wellicht als kleurboek uitgebracht.

Waardering: 7/10


Lees “Het sprookjesboek van Isak” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *