Lizzy – Eva Wanjek

Titel: Lizzie
Auteur: Eva Wanjek
Uitgeverij: Wereldbibliotheek
ISBN: 978 90 284 2616 0

Er doet zich tegenwoordig een grappig fenomeen voor. Moderne auteurs die hun verhaal situeren in Victoriaans Engeland (of diens koloniën), kiezen ervoor om dat verhaal te schrijven naar de conventies van het bijbehorende medium; de Victoriaanse roman.  “De verzegelde brief” van Emma Donoghue, “Al wat schittert” van Eleanor Catton en nu ook “Lizzie” van Eva Wanjek laten zich allemaal lezen als Engelse boeken van ruwweg 150 jaar geleden maar zijn fundamenteel anders. Omdat ze geschreven worden met de kennis en opvattingen van nu zijn ze intertekstueel gezien heel interessant. Wat zit er in deze verhalen dat er destijds ook inzat of in te lezen was? En wat is er aan moderne opvattingen ingesijpeld? Dát zijn de vragen die je je als lezer kunt stellen, om op die manier de meerwaarde van de Victoriaanse roman 2.0 te bepalen.

Martin Michael Driessen en Liesbeth Lagemaat hebben onder pseudoniem Eva Wanjek hun gezamenlijke schrijversstem laten klinken in “Lizzie”. “Lizzie” gaat over Elizabeth Siddal en haar onstuimige liefdesverhouding met prerafaëlitische kunstenaar Dante Gabriel Rossetti. Zoals het deze prerafaëlitische kunstenaars betaamt, heeft Rossetti vooral interesse in (vrouwelijke) schoonheid.  Lizzie zet zit graag in voor de kunst en aan passie voor het model staan ontbreekt het haar zeker niet. Maar Lizzie is natuurlijk meer dan een mooi gezicht en dat lijkt haar relatie met Dante nogal te bemoeilijken.

Zo houdt hij het meest van haar wanneer ze voor hem poseert, maar wanneer ze ‘gewoon’ een mens is, is Dante aanzienlijk minder in haar geïnteresseerd. Omdat Lizzie merkt dat ze Dante’s aandacht niet altijd even goed vast kan houden, raakt ze meer en meer door hem gefixeerd. Het spreekt voor zich dat deze combinatie niet lang goed kan gaan.

Buiten deze heftige relatie om, kent dit boek wat mij betreft nog een ander interessant thema. Namelijk: wat voor mensen bewegen zich in het kunstenaarswereldje, behalve de kunstenaars zelf? Elizabeth is daar uiteraard het meest voor de hand liggende voorbeeld van, maar ze is absoluut niet de enige. Het beste en meest opvallende voorbeeld is waarschijnlijk dat van Charles Augustus Howell.

Howell liet zich graag in met de prominenten der aarde en verhief het tot een kunst om bekende mensen hun geheimen met hem te laten delen, waardoor ze afhankelijk en chantabel werden. Lezers die bekend zijn met de verhalen van Sherlock Holmes komt een dergelijk figuur met dezelfde voornamen vast bekend voor…en inderdaad, Charles Augustus Howell ligt ten grondslag aan het Sir Arthur Conan Doyle-karakter Charles Augustus Milverton.

Kortom: “Lizzie” heeft meer dan genoeg te bieden voor liefhebbers van de Victoriaanse tijdgeest en is óók nog eens wonderwel goed geschreven. Hopelijk volgt er in de toekomst meer sappige oogst van deze uiterst vruchtbare samenwerking.

Waardering: 7,5/10


Lees “Lizzie” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *