Ik was je bijna vergeten – Terry McMillan

Titel: Ik was je bijna vergeten
Auteur: Terry McMillan
Uitgeverij: Xander
ISBN: 978 94 016 0575 5

Soms kom je iets tegen waar je tegen wil en dank een mening over hebt. Of je nu recensent bent, of niet. Dat is niets ongewoons, maar het kan wel lastig zijn als je niet zeker weet of die mening gepast is. “Ik was je bijna vergeten” van Terry McMillan is zo’n boek dat deze recensente aan de gepastheid van haar mening doet twijfelen. Want is een mening, omgegoten in een oordeel, wel op zijn plaats als de zaken waarover die mening gaat totaal niet tot de eigen belevingswereld behoren? Op die vraag weet ik geen antwoord. Daarom vraag ik om wat goede wil of misschien zelfs wel vergevingsgezindheid voor de recensente die zich echt wel bewust is van het feit dat ze schrijft over zaken waar ze eigenlijk niks van af weet.

Terry McMillan behaalde in de jaren ’90 grote successen met boeken over Amerikaanse, zwarte vrouwen uit de hogere middenklasse. Dat was een nieuwigheid. McMillans hoofdrolspeelsters karakteriseerden zich door hun herkenbaarheid en juist niet of amper door de gedeelde trauma’s waar ‘zwarte’ literatuur vaak over gaat. McMillans personages waren weerspiegelingen van de mensen uit haar omgeving. Anno 2016 is dat nog steeds zo. Waar McMillans boeken 20 jaar geleden druk bevolkt waren met dames van in de dertig, is “Ik was je bijna vergeten” meegegroeid. Zo draait dit boek om Georgia Young, een succesvolle oogarts van medio vijftig.

Georgia heeft een glansrijke carrière, een prachtig huis en twee mooie dochters. Wanneer ze op een dag een jongedame in haar behandelkamer krijgt die toevallig dezelfde achternaam draagt als één van haar exen, komt ze erachter dat die ex al een aantal jaar dood is. Verrast realiseert Georgia zich dat ze al jaren niet meer aan hem had gedacht. Ze begint zich af te vragen wat zich heeft voltrokken in de levens van haar andere ex-geliefden. Ze besluit dat ze ze op wil zoeken, om te ontdekken wat zij en haar ex-partners elkaar hebben gegeven. En dat is niet alles: Georgia is blij met haar geslaagde carrière maar eigenlijk wil ze ontdekken of er nog een andere roeping voor haar is.

Dat is een leuke premisse waarin veel mensen ongetwijfeld één of meerdere inspiratiepunten kunnen vinden. Want “Ik was je bijna vergeten” leest als een trein en is bovendien doorspekt met droogkomische humor. Voorbeeldje: “ ‘Waar hebben jullie het dan over gehad?’ ‘Het leven.’ ‘Ah, nu ben ik al een stuk wijzer. Maar wil je hem neuken of niet?’” (p. 220).

Echter is er één ding dat me tegenstaat. McMillan schrijft al meer dan twintig jaar boeken over succesvolle en moderne zwarte powervrouwen. Het punt daarvan, lijkt me, is dat zij natuurlijk ook op die manier letterlijk te boek mogen staan. En niet alleen de blanke vrouw en haar rijkere middenklasse bestaan. Met die houding zou er mijns inziens geen enkele vorm van rassenuitsluiting mogen bestaan in de levens van McMillans personages.

Maar helaas is dat precies wat er gaande is, nog wel at the heart of het plot van dit verhaal. Mocht dat erin zitten omdat veel zwarte vrouwen huiverig zijn voor een blanke partner, dan bemoei ik mij in het kader van wat ik in de eerste alinea schreef er niet meer mee. Maar als dat niet het geval is, dan vind ik dat aspect van het verhaal alleen maar afdoen aan het verder heerlijke personage van Georgia Young. Voor wie dat overdreven vindt: hoe normaal zouden we het vinden als een blanke dame in een feelgoodroman liever niet met zwarte mannen datet? Exact, niet.

Dat gezegd hebbende blijft er nog een puntje over, ongeveer in hetzelfde genre. Als Terry McMillans boeken vooral herkenbaar moeten zijn voor zwarte vrouwen, waarom staat er dan in hemelsnaam een getekende vrouw op de voorkant die mij allesbehalve zwart voorkomt? Misschien is dat wel de intentie: om geen belang aan huidskleur te hechten. Maar op mij komt het over als een stukje identiteit dat dit boek moet inleveren ten faveure van een zo’n groot mogelijke doelgroep. Nu verdient dit boek dat ook, dus vooruit dan maar. “Ik was je bijna vergeten” is dan ook meer dan het lezen waard.

Waardering: 8-/10


Lees “Ik was je bijna vergeten” zelf!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *