Search&Destroy (1): Hoogverraad – Joshua Hood

Titel: Search&Destroy(1): Hoogverraad
Auteur: Joshua Hood
Uitgever: Karakter
ISBN: 978 90 452 1196 1

Ooit was Mason Kane een goed soldaat. Onderdeel van een speciale eenheid. Totdat hij zijn commandant, Kolonel Barnes, een groep onschuldige burgers ziet vermoorden. Kane besluit hem aan te geven. En voor hij het weet staat hij op een lijst van gezochte terroristen. Hij kan niet anders dan vluchten.

Barnes heeft ondertussen zo zijn eigen plan om voor eens en voor altijd een einde aan het Jihadisme te maken. Een plan, waarvan men in het Witte Huis de eerste tekenen begint te zien, vooral wanneer geheim agente Renee Hart getuige is van de overdracht van een bio-wapen.

De situatie die zich ontvouwd is onoverzichtelijk. In Washington vechten Nationaal Veiligheidsadviseur Chase en Defensieminster Collins elkaar de tent uit. Mason jaagt op Barnes terwijl de VS op zijn hielen zit, Hart probeert Mason terug te winnen voor de goeden en ondertussen regent het kogels tussen de diverse facties.

Langzaam maar zeker begint zich wel een lijn af te tekenen. Langzaam beginnen we te begrijpen waar Barnes op uit is. Maar al die tijd vraag je je af: “Hoe zit het nou met de titel?” Waar is het hoogverraad? Want iedereen strijd toch gewoon voor datgene waarvan ze denken dat het juist is? Goed, de chain of command wordt af en toe genegeerd, maar wie pleegt er nu eigenlijk verraad? Dat blijft lange tijd een raadsel. Haast op het irritante af. En dan wordt het duidelijk.

Net zoals duidelijk wordt dat “Hoogverraad” weer een eerste deel van een serie is. En dat betekent dat het boek niet eindigt, maar slechts een pauze inlast. Eentje met een cliffhanger die in deel 2 ongetwijfeld keihard zal nagalmen.

Joshua Hood, de schrijver, is zelf oud-militair. Hij diende bij de 82nd Airborne Division (dezelfde eenheid die in 1944 probeerde Arnhem te bevrijden) en heeft een paar uitzendingen meegemaakt. Daardoor kent hij Irak en Afghanistan, wat je merkt aan de beschrijving van de steden en de landschappen.

De gevechtsscénes zijn redelijk vlot geschreven, helder en direct. Enig minpunt hier is dat Hood al snel door zijn arsenaal van metaforen en zinswendingen heen is. Daardoor vervalt hij in de 300+ pagina’s die het boek telt enkele malen in herhaling.

Zo krijgt hij het voor elkaar om bij bijna elke landing van een helicopter iets te zeggen in de trant: “De piloot liet de helicopter enkele seconden hangen en zette het toen zachtjes op de grond”. Blijkbaar is die paar seconden van belang, al wordt dat niet toegelicht. Ik heb er wel een theorie over, maar feit is dat uit dergelijke losse eindjes blijkt dat Hood nog geen volleerd schrijver is.

Maar wie weet, komt dat nog in de volgende delen.

Waardering: 7/10


Lees “Search and Destroy (1): Hoogverraad” zelf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *